page ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง 6 - jamsaiด งน นนางจ...

Post on 13-Mar-2021

2 Views

Category:

Documents

0 Downloads

Preview:

Click to see full reader

TRANSCRIPT

7

อนเชยนอว

ไปหลจงหงพงเขากอดโมอเหรนอยางเตมแรงจากดานหลง

เขาออกแรงกอดนางจนกระทง...ตวเขายงสนเทาไปเลกนอย

คลายวาอยากจะมวนตวนางเขาไปในรางกายเขา เพอปองกน

ไมใหทงสองตองพรากจากกนอกกระนน

โมอเหรนตะลงงนในทนใด กอนทนางจะรสกปวดใจโดยพลน

ไปหลจงหง...คงเปนหวงนางมากกระมง

"ขามาแลว" โมอเหรนเอยแคสามค�าน

จากนนนางกเงยหนาขนพลางยมบางๆ ใหไปหลจงหง เดมท

นางอยากจะปลอบโยนเขา ทวาผลสดทายสายตาของเขาบงบอกวา

การแสดงออกของนางเชนนคอ 'การไมส�านกผด'

ทขารวงลงมาจากทองฟาเปนเพยงเรองธรรมดาทขาตงใจใหเปน

หรอไร

52

8

ยอดสตรเปนยากยง 6

ไปหลจงหงถลงตาเยนเยยบใสนาง แขนทโอบกอดนางกออกแรง

มากขนอกดวย จนนางเกอบจะหายใจไมออกแลว!

อกทงสหนาดดนของเขา...สามารถท�าใหคนแขงตายไดจรงๆ

นางตวสนแลว...

"จงหง ทาน...ทานไมดใจทพบขาหรอไร" โมอเหรนถามขนอยาง

ระแวดระวง รสกวายามนคลายกบตนเองตกอยในอนตราย

ไปหลจงหงไมพดไมจา เพยงกอดนางไวอยางแนบแนนพลางถลงตา

ใสนาง ท�าใหโมอเหรนใจสนชวคร

คลายวานางจะมาผดเวลา

ดงนนนางจงกมหนาลง หมนตวเลกนอยอยางระมดระวง ดเหมอนวา

เขาจะยอมคลายออมแขนออกนดหนอย แลวนางกหมนตวอกเลกนอย

คลายวาจะคลายออกอกนดแลว ทวา...

"โอย!"

เอวนางถกรดแนนอกครา รางนางแนบสนทกบรางเขา

กลนอายทวรางไปหลจงหงเยนยะเยอกมากขน พอทจะท�าใหคนแขง

จนกลายเปน 'ไอศกรม' ไดเลยกระนน

ทวาทนใดนนออมกอดของเขากกลบมความอบอนจางๆ โมอเหรน

รสกอยางประหลาดวานางไมอาจขยบตวออกมาได

ตวนางแนบชดอยกบเขา และรสกไดถงความอบอนเรารอนซงตางกบ

ภายนอกทดเยนยะเยอกโดยสนเชง ดงนนนางจงเหลอบมองใบหนาเขา

อกคราอยางระมดระวง

ดวงตาของเขากลบไมเคลอนออกจากรางนาง

9

อนเชยนอว

ไปหลจงหง แววตาของทาน...ท�าใหคนตวแขงไดยงกวา 'ตแชแขง'

อนหนาวยะเยอกเสยอก!

เชนนนางกคอผทสามารถท�าใหภเขาน�าแขงเดนไดผนกลายเปน

ภเขาน�าแขงอนหนาวยะเยอกขนไดอกหรอน

ทางทด...อยาไปท�าใหเขาขนเคองเลยจะดกวา เพอความปลอดภย

ของชวตนางเอง

"ขา ขาขอตวสกครนะ" โมอเหรนตดสนใจจะถอยไปกอน นไมใช

การหนแนนอน เพยงแต...อม...ใชกลยทธถอยทพ

จๆ ไปหลจงหงกใชมอขางเดยวโอบเอวนาง รางกายแฉลบไปอกดาน

อยางรวดเรว ขอมอขยบเลกนอย เงาดาบกวาดออกไปในชวพรบตา

แกรงๆๆๆๆ!

เขาสงหารคนชดด�าหาคนทหวงจะฉวยโอกาสนลอบโจมตพวกเขา

ทนท

สวนอกฝงหนง...

"โฮก!" พยคฆขาวนอยกพนลกไฟใสสตววเศษทชวรายพวกนน

แลวมนกตงใจท�า 'ภารกจปงยาง' ตอไป

ขณะเดยวกน...

"เซยว!" เนตรทองกไมยอมเปนผออนแอ มนรองเสยงแหลมยาว

แลวตามมาดวยเสยง 'ช...ช...'

เดมทนเปนสถานการณทยงยากและอนตรายยงนก ทวาจๆ ก

จดการไดอยางงายดาย จดจบของพวกคนชดด�าและสตววเศษทมพษ

ทงหลาย ถาไมกลายเปนศพกกลายเปนเถาถาน

10

ยอดสตรเปนยากยง 6

พยคฆขาวนอยเดนขนหนาสองกาวอยางอาจหาญและท�าตวใหด

โดดเดน หวทมขนปกปยของมนหนมองทางซาย จากนนกอาปากไปยง

ทศทางหนง

"โฮก!"

เสยงค�ารามอนสะเทอนฟาดนดไมเขากบรางนอยของมนดงขน

จากนน...

"จบๆๆๆๆ"

"โยวๆ..."

"จ...จ"

"อาอ..."

"แกวก..."

เสยงนกชนดตางๆ เสยงฝเทาสบสนอลหมาน ราวกบวาไดรบ

ความตนตระหนกอยางรนแรง เสยงวงหนอยางรวดเรวดงตงๆ ปงๆ

พยคฆขาวนอยหนไปอกทศทางหนง...

ทวาไมตองรอใหมนค�าราม เงาคนชดด�าไมกสายกโผลออกมา

พวกเขาถอยออกไปอยางรวดเรว อยางนอยกกระโจนตวผานอากาศไป

สบกวาล

ยามนเองพยคฆขาวนอยกลบพงไปทมมเรอนพกในทนใด ขาหนา

ของมนตะปบเหยอแลวเหยยบไวกบพน

"โฮก...จบไดแลว!"

"จๆ! ปลอยขา ปลอยขานะ"

พยคฆขาวนอยหนไปมองโมอเหรน "โฮก...จะปลอยมนหรอไม"

11

อนเชยนอว

"เหยยบไว อยาปลอยนะ!" โมอเหรนตอบทนท จากนนนางกดนรน

จะออกจากออมแขนของเขา

ไปหลจงหงมองนางแวบหนง

เพยงแคเหนสายตาทเขามองมา โมอเหรนกเชอฟงเขาทนท

ไปหลจงหงพลนเกบดาบ แลวอมนางเดนไป

โมอเหรนเหงอตกในใจ นมความจ�าเปนหรอไมทเขาจะตองอมนาง

แนนเชนน...นางไมหนไปทใดหรอก...

อา! อนทจรง...ไมควรเปนเชนนดวยซ�ากระมง...

ครนพยคฆขาวนอยเหนโมอเหรนถกอ มเดนเขามาใกล มนก

เอยงคอมองพลางนกสงสยวาเหตใดคนผนถงอมโมอเหรนเหมอนกบ

ทนางอมมนเลยละ

ทวาเพยงชวประเดยวมนกลมขอสงสยน มนใชกรงเลบควาหางตวท

ก�าลงดนรนอยตลอดเวลานขนมา จากนนมนกสายหางของตนเองไปทาง

โมอเหรนเพอเอาความดความชอบ

"โฮก...อเหรนๆ ขาจบไดแลว ตวนขาจบใหทาน"

"เซนรายกาจจรงๆ" โมอเหรนชมเชยมน

"โฮก...ฮๆ ๆ" เซนดใจยงนก มนแลบลนออกมา หวเราะพลางสายหาง

อยางแรง

โมอเหรนควกขวดโอสถออกมาขวดหนง หยบหนซงเปนสตววเศษ

ทมขนาดล�าตวแคครงหนงของพยคฆขาวนอยมาวางยา จากนนกเรยกให

ชงเหยาจบมนไปมดไว

จากนนทกคนกกลบไปยงเรอนพกทไปหลจงหงใชปรบลมปราณ

12

ยอดสตรเปนยากยง 6

อยแตเดม โมอเหรนยางนองไกใหพยคฆขาวนอยกน

มนรสกดใจมากทเหนนางยางนองไก มนกนไมยอมวางเลยทเดยว

ทวาขณะเดยวกนกมองบรษทอยเบองหนาดวยแววตาสงสย

"วางใจเถด เขาไมใชคนราย" โมอเหรนบอกมน

พยคฆขาวนอยกมองเขาอก ไตรตรองชวคร ถงคอยหยบนองไกเพม

กอนจะเดนหลกไปอกทาง

ทวาพยคฆขาวนอยไมไดเดนไปไกลนก มนรกษาระยะหางทยงคง

มองเหนโมอเหรนเอาไว เพราะหากนางมเรองใด มนจะไดกระโจนไปชวยนาง

ไดทนท

จากนนมนกหนหนามาแลวหยอนกนลงนงอยางวางใจ

ชงเหยาเองกมความสงสยอยเตมหว

ฮหยนนอยมาทนไดอยางไร...

พยคฆขาวนอยตวนโผลมาจากทใดกน...

ทวาสถานการณในยามนคงไมใชเวลาทเขาควรจะเอยถามออกไป

แนนอน

สภาพจตใจของประมขนอยส�าคญกวาอะไรทงหมด

ดงนนชงเหยาจงพาเนตรทองออกไปดานนอกอยางรงาน

กอนเนตรทองจะเดนหางไปไกล มนยงคงมองโมอเหรนอยาง

อาลยอาวรณ ทวายามนโมอเหรนไมมเวลาสนใจมนเลย เนตรทองจงตอง

ตามชงเหยาไปดวยความเศราใจ

ดานไปหลจงหงมองไปทางพยคฆขาวนอยดวยแววตาเยนเยยบ

13

อนเชยนอว

พยคฆขาวนอยทเดมทแทะนองไกอยางมความสข ครนถกมอง

เชนน มนกรสกหงดหงดโดยพลน

"โฮก! มองอะไรกนนะ!"

ไปหลจงหงพลนเบนสายตาทเยนเยยบจากไป เขาไมสนใจสตวนอย

ขนปกปยตวนอก

"โฮก! กลาเมนขาหรอ ขาจะเผาทาน!"

ไปหลจงหงไมเหลอบแลมนแมแตนอย

"โฮก! ทานหนมาเดยวนนะ!"

ไปหลจงหงยงคงไมแยแสมน

พยคฆขาวนอยถลงตาใสเขา "โฮก! อเหรน เขาเปนคนเลว!"

ไปหลจงหงยงคงไมมทาทตอบสนองใด

พยคฆขาวนอยปลอยนองไกทแทะอยชวคราว มนลกขนเตรยมส

ในทนใด "โฮก! อเหรน ไมตองไปสนใจเขา พวกเราไปกนเถอะ!"

โมอเหรนลบๆ หนาผากตนเอง

นคอการทะเลาะจรงๆ หรอ เซนค�ารามอยางโกรธเกรยวอยฝายเดยว

กระมง!

จงหงกเหมอนกน เขาคงจงใจแสดงทาทางเชนนนเพอยวโมโหเซน

กระมง!

"เซน ไมเปนไร เจาแทะนองไกไปกอนเถด รออกสกครพวกเรา

คอยไปกน"

"โฮก...ขาไมชอบเขาเลย เขาเหมอน...ภเขาน�าแขง..."

มนค�ารามไปดวยความคบของใจ

14

ยอดสตรเปนยากยง 6

"เออ..." โมอเหรนเหงอตกทนใด ภเขาน�าแขง...เซนอธบายเสยตรงเผง

เลยทเดยว

โมอเหรนก�าลงคดอยวาจะปลอบโยนเดกนอยอยางเซนอยางไรด

ทวาดวงหนานางกลบถกเขาเบนเปลยนทศทาง จากนนนางกเหนไปหลจงหง

หรตาลง

โมอเหรนใจฝอโดยพลน

จ ๆ นางคอยคดได ตงแตพบหนากนจนถงยามน ไปหลจงหง

ยงไมไดพดสกประโยค หรอวาเขาจะโกรธนางจรงๆ

ทวาทนางรวงลงไป นางไมไดตงใจนะ นางเปนฝายถกท�ารายแทๆ

เขาควรจะเปนฝายปลอบโยนนางมใชหรอไร

เหตใดสงทนางไดรบจากเขาคอการปฏบตทเยนชา

ดงนนโมอเหรนจงแสดงความถอดอยางหาไดยากยง

"จงหง ถาทานไมดใจทขากลบมา เชนนนขากจะไปละ"

โมอเหรนมองโลกสวยงามเกนไป จงคดวาตนเองจะสามารถ

หมนกายจากไปอยางสงางาม แตนางลมไปวานางยงถกใครบางคน

กอดอย นางจะจากไปไดอยางไรเลา!

แลวนางกเพงมาพบความจรงขอนในภายหลง นางจงตองหนหนา

กลบมาอยางจ�าใจ กอนจะแหงนหนาถลงตาใสเขา

ทนางรวงลงมาจากทองฟาเพราะถกฉดลงมานะ นางไมไดตงใจ

จะกระโดดลงมาเองสกหนอย!

นางถกฉดลงมา นางเองกกลดกลมจะแยแลว!

'การใชไฟเผาคน' นน นางท�าไปเพราะไมมทางเลอกตางหาก!

15

อนเชยนอว

หลงจากทนางรกษาตนเองจนหายด นางกพยายามรบเดนทาง

มาทนเลยนะ!

นางไมไดตงใจใหทกอยางเปนเชนน ไยเขาจงท�าหนาเครงเครยด

คลายกบวานลวนเปนความผดของนาง นางถกปรกปร�าชดๆ!

นางยงคดยงรสกวาเจบใจ เสยแรงทนางเปนหวงเขา เอาแตรบรด

มาทนเพอพบเขา...

ขณะทโมอเหรนโทษเขาอยในใจไปเรอยนน จๆ ขนตาของนาง

กถกปดผานเบาๆ

"เอะ?"

นางกะพรบตาอยางองๆ สองครง แลวชอนตามองเขาโดยไมรตว

แววตาและสหนานางยงคงความตะลงเอาไว

"เจาบาดเจบหรอไม"

เขากระซบเอยอยางเยนชา พอนางไดยนครงแรกยงนกวาเขาไมพอใจ

"เปลา" โมอเหรนสายหนา จๆ ความไมพอใจและเสยงกลาวโทษ

ในใจนางกจางหายไปโดยพลน

แมวาไปหลจงหงจะเอยดวยน�าเสยงเยนชา ทวานางรดวาเขาเปนหวง

นาง มเชนนนคงไมโอบกอดนางตลอดและไมมททาวาจะปลอยตวนาง

เชนนหรอก

มออกขางหนงของเขาคลายกลววาถาแตะโดนตวนางแลวรางนาง

จะบบสลาย หลงจากทมอเขาปดผานขนตานาง กลบแกมนางเบาๆ

สหนาเชนนนคลายไมอยากแตะตองตวนาง แตหากไมกอดนางไวใหแนน

แลว นางกจะหนไปไดกระนน

16

ยอดสตรเปนยากยง 6

ความจรงแลวนางไมมทางหนไปทใดหรอก

"เจาไมบาดเจบจรงๆ?" ไปหลจงหงขมวดควถาม

แมวาครานนเขาจะอยหางจากนางมาก ทวาเขาเหนอยางชดเจน

ทายทสดโมอเหรนกปลอยเชอไฟออกมา แมวาจะไมไดท�าใหตวนาง

บาดเจบ ทวาการท�าเชนนนกจะตองสบพลงวเศษในรางนางไปจนหมด

เปนแน จากนนนางกรวงลงสเบองลางและหายวบไปจากสายตาเขา...

"ขามเสยวทนอย ไมมทางบาดเจบหรอก"

โมอเหรนถอโอกาสเลาใหเขาฟงถงการฟนฟพลงวเศษและ

การเพมระดบของนาง จากนนกเลาถงการไดพบเจอกบพยคฆขาวนอย

อยางสนกระชบ และซกถามเขาวา "แลวทานละ ไยจงพบคนพวกน"

"คนพวกนเฝารกษาการณอยบรเวณโดยรอบแดนถนอ�านวยพร

ในระยะรอยล..." ไปหลจงหงเลาถงเหตการณทเกดขนในหลายวนน

อยางสนกระชบในไมกประโยค

ครนโมอเหรนฟงจบกเขาใจถงสถานการณคราวๆ พลนมองส�ารวจเขา

ทวรางอยางตงเครยดทนท จากนนกดมแลวดมอก บนรางเขามกลนคาวเลอด

จรงๆ

"จงหง ทานบาดเจบ?!"

"ขาไมเปนไร" ไปหลจงหงความอนางทคล�าตามรางเขาแลว

สดหายใจเขาลกๆ "ขาไมเปนไรหรอก กขามโอสถของเจาน"

"ไมเปนไรจรงๆ หรอ" โมอเหรนมองเขาอยางสงสย

สหนาของไปหลจงหง...ดแปลกๆ นะ!

แมวาสหนาเขายงคงเยนชา ทวาแววตากลบเตมไปดวยคลนอารมณ

17

อนเชยนอว

อยางเหนไดชด คลายวาม...เปลวเพลงนอยๆ ก�าลงแผดเผารางนางอย

เออ...โมอเหรนรสกแปลกๆ นางไมกลาสบตาเขาตอ

"ทานคงปลอยขาไดแลวกระมง" นางสมผสไดวารางกายเขาคลายจะ

รอนระอ นนางคงรสกไปเองกระมง

"ไมปลอย"

เขาเอยสองค�านอยางเดดขาดและชดเจน ท�าใหโมอเหรนส�าลกไป

ชวคร

"เพราะเหตใดกน"

"เพอปองกนไมใหเจาหายตวไปอก"

โมอเหรนมองเขาอยางอบจนค�าพด

"นนเปนอบตเหตระหวางการตอสทไมอาจหลกเลยงได ขาไมไดจงใจ

หายตวไปสกหนอย" นางไมใชคนทไมรทศรทาง นอกจากนนางกไมใชเดกๆ

แลว จะหายตวไปงายๆ ไดอยางไร!

แลวนางกถกลอบท�าราย นางไมใชคนโงทจงใจกระโดดลงมาจาก

ทองฟา จะมาโทษนางไดหรอไรกน นางเปนฝายถกท�ารายนะ!

"ขาจะไมใหเจาจากขาไปไกลเชนนนอก"

ดงนนเขาจงตองกอดนางไวแนนๆ?

โมอเหรนรสกเหงอตกอกครา

"ทานไมตองท�าถงขนนกไดกระมง"

"ตองท�า"

หากไมใชเพราะครานนทพวกเขาสองคนตอส แลวอยหางกน

โมอเหรนจะถกลอบโจมตหรอ

18

ยอดสตรเปนยากยง 6

นางถกลอบโจมตมาแลวสองครง ลวนเปนเฉกเชนน เรองเชนน

จะไมมทางเกดขนเปนครงทสามแนนอน

ไปหลจงหงลบเรอนผมนาง เขาตงใจแนวแนแลววาตอไปจะปกปองนาง

อยางด

โมอเหรนมองเขาอยางเงยบๆ ไปหลจงหงตกใจกลวเพราะนาง...

นางพงรางเขาอยางผอนคลาย ปลอยใหเขาโอบกอดเชนน หลงจากนน

สกครหนงนางกยนมอไปกมมอเขาพลางแยมยมออนหวาน

"จงหง ขาไมเปนไร" นางเอยดวยเสยงแผวเบา

เขาไมเอยปากตอบ เพยงแตกอดนางอยางแนบแนน

"จงหง ทานตองเชอใจขามากกวานหนอย ขาปกปองตนเองได

ไมมทางตายงายๆ หรอก..." นางยงไมทนเอยจบ จๆ เขากรบตดบททนควน

"เจาหามตายเดดขาด!"

นางปลอยมอเขาแลวตอบอยางมมาด "ทานกหามตายเดดขาด

เชนกน"

ไปหลจงหงเบกตามองนางทนท

"ทงกอนหนาทจะพบขาและหลงจากทพบขา อนตรายททานพานพบ

ประสบมานอยกวาขาหรอไรกน" นางถามอยางมเหตผลยง

ไปหลจงหงเงยบงนไป

"อนตรายททานเจอมาไมเพยงมากกวาขา ยงอนตรายกวาดวยกระมง"

ความเงยบและสหนาของเขากคอค�าตอบทดทสด

"...นนไมเหมอนกน"

"กเหมอนกนหมดนนละ แมวาขาจะไมชอบการมเรอง แตก

19

อนเชยนอว

ไมไดหมายความวาขาจะยอมถอยหรอยอมใหคนมาขมเหงงายๆ

มคนมากมายทอยากจะฆาขา หรอทานคดวาขอเพยงขาหลบซอนกจะ

ปลอดภยแลว"

"อเหรน..."

"จงหง ขาไมไปหาเรองผอน กไมไดหมายความวาคนอนจะไมมา

หาเรองขา" กดตงแตทนางมาถงดนแดนเทพยทธนส เหตการณและ

คนทนางพบเจอ จ�านวนครงทนางถกทาประลอง...สงเหลานกเพยงพอ

ทจะพสจนวาถงแมนางจะไรเดยงสา ไมมพษมภย กยงมคนอยากจะ

เหยยบหวนางอยด

โมอเหรนไมใชคนทชอบไปหาเรองผอน หากผอนไมมาหาเรองนาง

นางกไมมเวลาไปสนใจผอนหรอก

ทานตาเคยกลาวกบนางและทานตาเหยยนไววา 'คนทเกงกาจ

มผคนหาเรองอจฉา'

แมวานางจะไมใชคนทมพรสวรรคเกงกาจอะไร ทวานางกม

ความสามารถ มคนมาอจฉานาง มาหาเรองนางกเปนเรองปกต

ประเดนส�าคญอยทจะท�าอยางไรใหคนทอยากจะมาหาเรองนางไมกลามา

อก

"ดนแดนเทพยทธเคารพผเลศล�า แมขาจะไมมปณธานยงใหญ

ทจะครอบครองใตหลาอะไร แตขาอยากมชวตอยดวยความทระนง

สงางาม และเปนอสระ แลวขากยงมศกดศรทอยากจะแสวงหาการพฒนา

พลงแกนแทและไมตองพงพาผอนใหมาปกปองขา

จงหง อยามองขาเปนคนออนแอส ขาไมคดคานททานคอยปกปองขา

20

ยอดสตรเปนยากยง 6

แตขาไมอาจจะเปนคนทตองพงทานตลอดเวลาได"

โมอเหรนชะงกชวคร แลวเอยตอวา "หากขาเปนพวกไมเอาไหน

ทตองพงทานอยตลอดเวลา ขากคงไมคควรกบความรกของทานหรอก"

ไปหลจงหงจองนางอยเชนนน

ทผานมาโมอเหรนไมเคยท�าตวเปนคนออนแอ เรมจากครงแรก

ทพวกเขาพบหนากน นางกชวยชวตเขา ชวยเขาตามหาสมนไพร ตอมา

ยงมอบโอสถใหเขาอก และนางกไมเคยแสดงตนเปนคนออนแอเวลาอย

ตอหนาศตรเลยแมแตนอย

นเปนสวนทท�าใหเขาปวดหวยงนก!

"ขาเพยงหวงใหเจาเปนคนไมเอาไหนทตองใหขาปกปองอยตลอด"

ไปหลจงหงกอดนางแนนอกครา น�าเสยงคลายจนใจอยบาง

"ขาไมอยากเปนคนไมเอาไหนนะ" โมอเหรนยนจมก หากนาง

ไมเอาไหนเพยงนน ทานตาจะไดสงนางกลบไปฝกทเกาะโมเสวยนใหม

นะส

"แตเจากไมอาจท�าตวใหตกอยในอนตรายเชนนนไดอก" ครน

ไปหลจงหงนกถงฉากนนทนางถกควาตวและรวงลงไป หวใจและรางกาย

ของเขาลวนสนเทมดวยความตนตระหนก

...นนคอความหวาดกลว

เขาผไมเคยรจกความหมายของค�าวา 'หวาดกลว' มากอน ทวา

ครานกลบหวาดกลวทจะสญเสยนางไป

โมอเหรนรองฮพลางเอย "หากเปลยนเปนทาน ทานคงจะตองเจอ

เหตการณอนตรายยงกวาขาแน"

21

อนเชยนอว

"ขาไมมทางเปนอะไรไปหรอก"

"ไมเปนอะไรสแปลก" โมอเหรนเอยขดขนอยางไมเกรงใจเขา

แมแตนอย

ไปหลจงหงจองมองนาง

"อยาลมนะวาครงแรกทขาพบทาน ทานบาดเจบไปทวราง ทาน

มาถงเกาะโดยลอยมาตามคลนทะเล ขาเปนคนชวยชวตทานไว อกทง

ในครานนทานอยากด�าลงไปในน�าทงๆ ททานมบาดแผลอยทวราง รทงรวา

มสตววเศษคมกนอยในน�ากยงคดทจะลงไป" โมอเหรนเอยอยางมเหตผล

เตมท

"ขาไมมทางเปนอะไรหรอก" ถงจะบาดเจบ...เจากชวยขาไวแลว

นางไมเพยงชวยชวตเขา ซ�ายงกลายเปนสตรในดวงใจเขาดวย

"ขากไมมทางเปนอะไรเชนกน" โมอเหรนไมรถงบทสนทนาทเขา

เอยกบตวเขาเอง นางเพยงแตแสดงทาทางเดดเดยวเชนเดยวกบเขา

เพอรบรองวาจาของตนเอง

แมวาการรวงลงมาจากทองฟาจะอนตรายมาก ทวาความเปนจรง

ไดพสจนแลววาในทสดนางกกลบมาอยางปลอดภย...ชากอน ยามน

มาถกเถยงกนเรองนเขาทาหรอไร

โมอเหรนพบวาตนเองออกนอกประเดนส�าคญมาไกลแลว นางจง

รบกลบไปสประเดนเดมทนท

"จงหง หากรบรองดวยวาจา พวกเราฝายหนงฝายใดกคงจะไมเชอ

ประเดนส�าคญอยทการท�าไดกระมง ทานตองเชอในตวขา ขากจะเชอ

ในตวทาน"

22

ยอดสตรเปนยากยง 6

"หม?"

"พวกเรา...จะอยดวยกนไปทงชาตมใชหรอ"

"ไมใช"

"เอ? ไมใช?"

"ไมเพยงแคชาตน ยงมชาตหนา และชาตตอๆ ไปดวย ไมวา

จะผานไปกชาตภพ ไมวาจะผานไปนานเทาใด เจากจะเปนคครองของขา...

เพยงคนเดยวเทานน"

ชาตน ชาตหนา ชาตตอๆ ไป หลายชาตภพ...ชาง...ยาว...นาน...

เสย...จรง

นเหนชดวาเปนค�าพดท 'โรแมนตก' เหตใดยามนโมอเหรนฟงแลว

จงรสกแปลกๆ ละ

ทวาอยางไรดวงหนาของนางกยงคงรอนผาว

"เชนนน...เชนนนทานยงกงวลอะไรอกเลา" ในเมอเขาตดสนใจ

ไปแลววาจะไมปลอยใหนางหนไปทใดแนๆ

"ขากงวลวาเจาจะหายตวไปตอหนาตอตา กงวลวาขาจะปกปองเจา

ไมได" ถงแมทผานมาเขาจะไมเคยคดวาตนเองมฝมอออนดอย แตกตอง

ยอมรบวาฝมอเขายงไมแขงแกรงพอ

แมวาพรสวรรคของเขาจะเปนทตนตะลงของผคนมากเพยงใด

เขาจะพากเพยรฝกวชาเพยงไร กตองการเวลาทจะคอยๆ พฒนาเพมขน

บนโลกนไมมใครทจะส�าเรจไดดวยการพยายามเพยงครงเดยว

แลวกไมมใครทจะกลายเปนผเลศล�าไดในทนททนใด เมอเทยบกบผเลศล�า

ทอายมากๆ เหลานนแลว ล�าดบขนของเขายงไมสงพอ

23

อนเชยนอว

ครนโมอเหรนไดฟง นางกระงบความรสกโกรธระคนดใจไวกอน

นางยนมอออกไปประคองใบหนาเขาพลางเอยอยางเนบชา

"ทานจะตองปกปองขา ขากจะปกปองทาน ทานลมวาจาทขาเคยพด

ไปแลวหรอ หากทานมองขาเปนเพยงเดกนอยทไมวาเรองอะไรกตองการ

คนคอยปกปอง ขากจะไมสนใจทานอก เพราะนแสดงวาการประเมนของทาน

แยมาก ดถกความสามารถของขา" นางรองฮแลวหนหนาหนเขา

ไปหลจงหงจองมองสหนาหยงผยองของนาง ผานไปครใหญเขาจง

เอยวา "ขาไมไดดถกเจา แตเพราะขาเปนหวงเจาตางหาก"

โมอเหรนจงคอยหนหนากลบมา "หอสงทสดยงสรางมาจากรากฐาน

ผเลศล�ากตองคอยๆ พฒนาไปทละกาวจากผออนแอ ถงแมยามนพวกเรา

ยงไมแขงแกรงพอ แตกไมไดหมายความวาพวกเราจะแขงแกรงขนไมได

จงหง ทานอยาใจรอนส"

ไปหลจงหงมองนางอยางเงยบงน

โมอเหรนลอบถอนใจ บรษทนางรกเปนคนทเอาแตกลดกลมโดยแท!

แมวาเขาจะเอยค�าหวานไดบาง ทวาสหนาและน�าเสยงเขากแขงทอ

เกนไป ท�าใหทกครงทนางไดฟงจงรสกวาไมเขากนเอาเสยเลย แตในใจนาง

กอดทจะดใจไมได

แมวาเขาจะเปนคนเผดจการ แตนนเปนเพราะเขาหวงใยนาง

ในสวนของการกระท�า เขากลบไมไดเผดจการถงขนหามนางท�าโนนท�าน

ไมวานางจะท�าอะไร เขาไมเคยคดคานเลย เพยงแตมขอแมวา...ไมอาจ

ท�าเรองทเปนอนตราย

ดงนนแมวาบางทนางจะรสกวาตนเอง 'ถกควบคม' จนอยากตอตาน

24

ยอดสตรเปนยากยง 6

อยบาง แตในขณะเดยวกนกเกรงใจเขาอยเลกนอยจรงๆ

เขาคดอะไรอย กงวลอะไรอย มกจะไมใชวธเออนเอย แตจะ

ลงมอท�าเลย ครนนางไดสต ตวนางกถกเขาควบคมเสยแลว จากนน

กคอยมาเรมคดวาเขาควบคมนางเพราะอะไร

โมอเหรนมองเขากลบอยางกลาวโทษ

ดวงตาสมวงคนนสะทอนเพยงแตรางนาง เขามเพยงนางเทานน

และมนางเพยงคนเดยว คลายวาในสายตาเขา นอกจากนางแลวกไมมสสน

อนใดอก

โมอเหรนแอบถอนใจเบาๆ กได...กนางรกเขาไปแลวน นาง

คงไมอาจถอยกลบไปดวยเหตนได

ไปหลจงหงอาจหาญมาตลอด ไมเคยหวาดกลวสงใด ทวาเพราะ

นางหายตวไป ไมรเปนตายรายดเชนไร จตใจเขาจงพะวาพะวงไปหมด

หากเปนเชนนตอไป คงจะไมเปนผลดตอการฝกวชาของเขาแน

ไปหลจงหงจงเอยวา "ไมตองเปนหวงขา"

"เอะ?"

"ขาร วาการทขาเปนหวงเจาจะท�าใหจตใจขาคอยพะวาพะวง

ไมเปนผลดตอการฝกวชา ดงนนขาจงคดไดวธหนงทท�าใหตวขาเอง

ไมตองเปนหวงเจาเชนนนอก"

"วธอะไรหรอ"

"ตอจากนไป เจาจะหางจากขาไมไดเลย"

"นมนวธบาบออะไรกน" โมอเหรนอบจนค�าพด

นไมใชกลบไปยงจดตงตนหรอ

25

อนเชยนอว

"เปนวธทใชไดจรง"

"เปนวธทโงงมมากตางหากเลา" โมอเหรนอดไมไหวจรงๆ นางจง

เขยงเทา ยนมอไปเคาะหนาผากเขาทหนง "ในสายตาทาน ขาออนแอ

เชนนนเลยหรอ! ใครๆ กสามารถฆาขาได?! ถงแมขาจะสบรษชดด�านนไมได

แลวขาหนไมเปนหรอไร ถงขาจะอยกลางอากาศ ขากใชวชาลอยกลางเวหา

ได ทานไมคดบางหรอวาขาจะเปนฝายทปลดชวตศตรกอนทอกฝายจะมา

สงหารขาได"

"เจาสเขาไมไดหรอก"

"วชา 'บาทาเงามายา' เปนวชาเพยงหนงเดยวในใตหลา หากขา

จะวงหนอยางรวดเรว ใครจะขวางขาได หากคดจะสงหารขา กตองตามขา

ใหทน" นางเอยอยางภาคภมใจยง

"วรยทธททานตาสอนเจา กเพอใหหนเอาชวตรอดหรอ" ไปหลจงหง

ขมวดคว

"ใชส" นางพยกหนาทนท

นเปนครงแรกในชวตไปหลจงหงทไดรซงถงความรสก 'อาปากคาง'

...แมใบหนายงคงความเปนภเขาน�าแขงทแมแตฟาผากท�าอะไรไมไดเชนเดม

ตามต�านานทกลาวไว...โมซงเฉนผหยงยโส เยนชา และไวตว

วรยทธของเขาลกล�าสดหยง ลวนชนะมาตลอดไมเคยพายแพ นกไมถงวา

เขาจะสงสอนหลานสาวเชนน?

ชางเชอไดยากจรงๆ

"ทานตาเคยกลาววาขาเปนเดกสาว ไมใชบรษเพศทมรางกาย

ก�าย�าบกบน หากสไมไดกตองวงหน หากยงจะดงดนสตายไปกโฉดเขลา

26

ยอดสตรเปนยากยง 6

เตมทแลว"

ครนไปหลจงหงไดฟงกเหนดวยกบวาจานทนท

โมอเหรนเปนเดกสาว ขอเพยงนางปลอดภยกนบวาประเสรฐแลว

เรองอนลวนไมส�าคญเลย

ทวากยงมเหตการณทเปนขอยกเวน

"แลวหากหนไมรอดละ"

"กปลอยเชอไฟเผาศตรส"

"หม?" ไปหลจงหงสงสย

"การปลอยเชอไฟเผาศตรจะชวยใหชวงชงเวลาทฝายตรงขาม

จะบกมาไดนดหนอย แลวกฉวยโอกาสนนหนไป" โมอเหรนเอยอยางมนใจ

ในตนเอง

"ดงนนเจาจงคดปลอยเชอไฟ? ร สกสนกมากหรอ" ไปหลจงหง

คอยๆ หรตาลง

เขาไมลมวาตอนทนางรวงลงมาจากทองฟา เปลวเพลงสมวงทแผดเผา

กลมนนท�าใหเขารสกวาหวใจของเขาโดนบบรดแนน...

"เออ...ไมสนกหรอก นเปนเพยง...วธทชวงชงเวลาเพมขนได เปน

แผนรบมอชวคราว" ลางสงหรณบางอยางบอกนางวาเรมอนตรายแลว

นางจงพยายามพลกแพลงค�าพดเสยใหม

"แผนรบมอชวคราว?"

"อมๆ ในเมอขาสศตรไมได ขากจะตองคดหาแผนรบมออน ครน

ขามนใจแลววาตนเองจะลงสพนดนอยางปลอดภย ขาจงปลอยเชอไฟ

ออกมาเผาเขา" ถงนางจะไมมแผนอยจรงในเวลานน แตอยางไรเสย

27

อนเชยนอว

ยามนกตองบอกไปหลจงหงวานางม!

"จรงหรอ"

"จรงส!" นางเอยอยางเดดขาดยง "จงหง อยาเปนกงวลอกเลย

บนหนทางแหงการฝกวชา ใครกไมอาจพบความราบรนไดตลอด พวกเรา

ตองเปลยนวกฤตการณใหเปนจดเปลยนไปสสงทดขน ถงจะท�าใหพวกเรา

สงขนไปอกขนหนง ใชหรอไมเลา"

สหนาของไปหลจงหงยงคงเยนชา

"จงหง..." โมอเหรนองอยในออมกอดเขา คลอเคลยกบซอกคอของเขา

พลางเอยอยางออดออน "จงหง พวกเราตองมหวใจทรกความทาทาย จงจะ

สมกบทเปนนกยทธ!"

เรองนเขากรอยางแนนอน ทวาเมอนกถงยามทโมอเหรนตกอยใน

อนตราย ไปหลจงหงกดใจไมออก

อนทจรงไปหลจงหงกรวาหากจะใหนางอยขางกายเขาอยางวางาย

นนคอ...ความคดเหลวไหลแลว

โมอเหรนดคลายออนโยนวางาย ทวาอนทจรงกลบดอรนยงนก

อกทงยงรกอสระอยางมาก ไมชอบใหใครมาผกมด แตถงจะเปนเชนน

เขากยงคงตองลองพดสกครง ทวาผลสดทายไมเกนความคาดหมาย

ในเมอเขาไมอาจท�าใหนางวางาย เชนนนเขากท�าไดเพยง...

พยายามฝกวชาตอไป

ขอเพยงพลงแกนแทของเขาแขงแกรงเพยงพอ โมอเหรนกจะไดท�า

ในสงทนางอยากท�า เขาเพยงแตมองนางอยเบองหลง ตามใจนางแคนน

กพอ

28

ยอดสตรเปนยากยง 6

ดงนนในขณะทโมอเหรนไมร เรองร ราวอะไรเลย ไปหลจงหง

กตงปณธานทยงใหญไวแลว ขณะเดยวกนเขากจะขยายอ�านาจของ

เกาะหนออกไป

ทวานสยเสยของนางทไมเคยใสใจในความเปนตายรายดของ

ตนเองนน...

"จงหง เรองทผานไปแลวลวนไมส�าคญ พวกเรามาปรกษากนดกวาวา

ยามนควรท�าอยางไรตอไปด ขายงคงตองไปแดนถนอ�านวยพรใหได"

โมอเหรนเอยอยางเอาจรงเอาจง

กอนหนานทนางปลอบโยนเขาเพราะสมผสไดวาเขาเปนกงวล

และไมสบายใจ ดงนนขอเพยงท�าใหเขาวางใจลงไดบาง ถงนางจะก�าเรบ

ไปนดหนอยกคงไมเปนไร แลวยงจะไดฉวยโอกาสรงแกเขาอกนดหนอย

ดวย

นางรสกไดเองวาอารมณของเขาสงบลงแลวจงเปลยนเรองโดยพลน

ทวาคลายนางยงรสกถงอนตรายเลกนอย ดงนนจงรบชวยเหลอตนเอง

ใครกไดชวยบอกนางท เหตใดอารมณของบรษจงเปลยนแปลงเรว

เชนนน!

"เจาไมไดรบบาดเจบจรงๆ หรอ" ไปหลจงหงลอบจดจ�าเอาไว

ตดสนใจวาวนหนาคอยคดบญช อยางไรเสยนางกเปนสตรของเขา

หนไปทใดไมพนหรอก เขายนดทจะคอยๆ คดบญชนกบนาง

"อม ขาไมเปนไร" โมอเหรนสายหนา "ขาเพงชวยชวต เออ...ชวยทาน

แรงหนง นกพสจนไดวาขาสบายดมากๆ ไมไดรบบาดเจบอะไรเลย"

นางไมอาจเอยค�าวา 'ชวยชวต' อยางพร�าเพรอได หวใจของบรษเพศ

29

อนเชยนอว

ตองรบไมไหวแนนอน!

"แดนถนอ�านวยพรบกไมงายดายนก"

เพราะไมรเลยวาฝายตรงขามมจ�านวนคนและสตววเศษมากเทาไร

ในขณะเดยวกนไปหลจงหงกนกสงสย ใครกนแนทมความสามารถ

ในการจดคนมากมายใหมาเฝารกษาการณอยทน แดนถนอ�านวยพร

เปลยนไปเปนอยางไรแลว จะตองไปดดวยตาตนเองถงจะร

"ถงจะบกไมงาย แตอยางไรกตองไป" โมอเหรนกลบตงตารอคอย

ทางทดทสดขอใหคนชดด�ากล มนนมความสมพนธกบงตวนน

ทเขามาโจมตนาง นางกจะไดแกแคนในคราวเดยว

ทวาพวกนางมเพยงสามคน แลวยงเพมพยคฆขาวนอยตวหนงและ

เหยยวตวหนงเขาไปดวย ซงตองรบมอกบศตรทเปนคนและสตววเศษ

จ�านวนหลายพนหลายหมน ไมวาจะคดอยางไรกเสยเปรยบอยางมาก

'ยงมขานะ!'

เสยวทนทท�าตววางายอยบนขอมอของโมอเหรนขยบตวเลกนอย

คลอเคลยแขนเรยวบางของนาง

แมวามนจะหลบอยแทบตลอดเวลา ทวายามททานแมของมน

เกดเรอง 'โมเสยวทน' จะชวยเหลออยางถงทสด!

"เดกด ขาร ถาถงเวลาทขาตองการเจา ขาจะเรยกเจาทนทนะ

เจาหลบตอเถด" โมอเหรนลบมน ปลอบโยนมน ใหมนหลบตอไป

เสยวทนเปนสตววเศษประหลาดทไดรบการเลยงดจากฟาดน ดงนน

มนจงมพลงเหนอกวาสตววเศษทงปวง ถงขนสามารถสนสะเทอนฟาดนได

ขอเพยงมนปรากฏตว สตววเศษทแขงแกรงยงกวานกยงตองยอมถอย

30

ยอดสตรเปนยากยง 6

ทวาเพราะความพเศษของเสยวทน ดงนนจงตองมคนหมายปองมน

ไมนอย

ยามนเสยวทนยงถอวาเปนสตววเศษทเพงเกดไดไมนาน แม

มนจะไดรบพรสวรรคจากฟาดน แตไมใชจะเกงกาจ ไรศตรไปเสยหมด

ดงนนเมอยงไมถงคราวจ�าเปนหรอชวงเวลาตดสนเปนตาย โมอเหรนกยง

ไมอยากใหเสยวทนออกมาชวย

อกทงหากตองพงเสยวทนอยางเดยว เชนนนหนทางผเลศล�าของนาง

กคงสบายเกนไป ปราบคนมากมายไดโดยงายโดยมเสยวทนคอยชวยเหลอ

เชนนนนางยงจะตองฝกวชาอกหรอไร

จะดจะเลวอยางไรนางกเปน 'แม' หากจะตองพง 'ลกนอย' ใหมา

ปกปองตลอด คงอบอายขายหนาแย ทานตาตองอยากสงนางกลบเกาะไป

ฝกใหมอยางแนนอน

ทวาทส�าคญทสดคอโมอเหรนยงเชอวานางสามารถรบมอกบ

สถานการณในยามนได

การรบมอกบศตรไมตองดงดนตอสเพยงอยางเดยว!

หลงจากกลอมใหเสยวทนหลบไปได โมอเหรนกดนออกจาก

ออมกอดของไปหลจงหงแลวเรมควกยาพษ ยาเลนงานผอน ทนางมกจะ

หลอมไวเลนๆ ออกมาทงหมด

"จงหง ทานเรยกชงเหยาเขามาไดหรอไม" โมอเหรนแบงขวดโอสถ

ชนดตางๆ พลางเอยถามเขา

"เจาคดจะ..." แววตาของไปหลจงหงเหลอบมองขวดโอสถกองนน

โมอเหรนหนหนาไปเอยพลางยมตาหย "ใช พวกเราตองมา

31

อนเชยนอว

ท�าความเขาใจเรองเสนทางสกหนอย"

กอนทจะออกเดนทาง นางจะใหเซน 'สอบถาม' หนซงเปนสตววเศษ

ตวนนอยางสนตกอน เพอท�าความเขาใจถงสถานการณตามทางทพวกนาง

จะตองเผชญตอจากน

จากนนกหาหนทางทจะไปสแดนถนอ�านวยพรทใกลทสดและสนทสด

แนนอนวาพวกเขายงตองเตรยมโจมตกลบดวย

ไปหลจงหงถกตามฆามาเปนระยะทางหลายสบล! หากไมตอบแทน

การตอนรบอยางมไมตรจตของ 'กลมคนชดด�า' เสยบาง คงนบวาเนรคณแย!

32

ยอดสตรเปนยากยง 6

หลงจากทปรกษาหารอเรองเสนทางเรยบรอยแลว พวกโมอเหรน

สามคน กอปรกบสตววเศษอกสองตวกเปลยนสถานทพกผอน...สวน

เสยวทนทหลบอยบนขอมอนางนนไมนบ กอนจะออกเดนทางในชวงเชา

ของวนถดมา

หากจะดงดนประมอกบพวกคนชดด�าและกล มสตววเศษซงม

จ�านวนหลายรอยหลายพนตอไป ถงจะตอสจนชนะกคงเหนอยแย หาก

จะตองเปลองแรงไปตอสกบแตละคนจรงๆ นนกชางโงเขลาสนดแลว

ยามนใชอะไรชวยถงจะดทสดละ

แนนอนวาจะตองเปนยาสลบและยาพษอยางไรละ!

อะไรนะ ท�าเชนนไมสงาผาเผยเอาเสยเลย ไมเหมาะสมกบการเปน

นกยทธเลย

ขอรองละ คนมากมายเชนนนรมโจมตพวกนางสามคนและ

53

33

อนเชยนอว

สตววเศษสองตว การกระท�าเชนนนนบวาสงาผาเผย เหมาะสมกบ

การเปนนกยทธอยางนนหรอ

นอกจากนโมอเหรนคดวาตนเองเปนแคเดกสาว วธและกฎเกณฑ

ทบรษอกสามศอกใชไมเหมาะสมกบนาง ไหลนางกไมกวางเชนนน

แผนอกนางกไมไดหนาเชนนน นางยงไมอยากเปนวรบรษอะไรนน นาง

เปนเพยงเดกสาวทไมไดมปณธานยงใหญอะไร จงมเวลาหาเรองสนก

ใสตว

อกทงคนพวกนยง 'ไลตาม' ไปหลจงหงเสยจรงจงเชนนน หาก

ไม 'ตอบแทน' พวกเขาใหสาสม กไมไดแสดงถงศกยภาพของนางนะส

นางจะปลอยใหใครมา 'ไลตาม' บรษของนางไดตามใจชอบหรอไร

กอนออกเดนทางโมอเหรนแบงขวดโอสถบางสวนใหไปหลจงหง

และชงเหยา แลวยงยดใสกระเปาวเศษใบเลกทผกอยบนตวเซนไวหลายขวด

ดวย

"เซน หากคนชดด�าเขามาใกลเจา กเอาออกมาพนไปทพวกเขา

เลยนะ" โมอเหรนกลาวก�าชบ

"โฮก..." เซนสายหาง มนตอบรบอยางยนดปรดา

ครนทงสามคนและสตววเศษสองตวยางกาวเขาไปใกลแดนถนอ�านวยพร

กมคนออกมาขวางทางพวกเขาทนท

โมอเหรนลงมอกอน นางวางยาคนชดด�ากลมแรกในชวพรบตา

ตอมาพอนางยกมอขนโบกไป สายลมกโชยพดมาโดยพลน กอนจะ

พดเอาหนากากของพวกคนชดด�าหลดออกมา

34

ยอดสตรเปนยากยง 6

และในขณะเดยวกนไปหลจงหงและชงเหยากเคลอนทอยางรวดเรว

หลงจากประมอกบพวกคนชดด�าไมกท พวกคนชดด�ากนอนแผสลบไสล

อยดานหลงพวกเขาทงสอง

โมอเหรนแลดหนาตาบางคนในนน เมอแนใจวานางไมรจกใครเลย

จงครนคดไปมาและหนไปเอยวา "จงหง พวกเรารดหนากนกอน ใหชงเหยา

อยทน รอสอบปากค�าและตรวจสอบฐานะของคนพวกนดหรอไม"

"ได" ไปหลจงหงพยกหนา เหลอบมองไปทางชงเหยาทอยขางกาย

แวบหนง

"ผนอยนอมรบค�าสงขอรบ ฮหยนนอย" ชงเหยาเอยขนทนท

แมนจะไมใชครงแรกทนางไดยนค�าน ทวาทกครงทไดยนค�าวา

'ฮหยนนอย' นางยงคงรสกอดอดใจอยบาง นางไมเคยชนกบค�าเรยกน

เลยจรงๆ

วนหลงนางตองใครครวญใหดสกหนอย ดวยอายเพยงเทาน

กกลายเปน 'ฮหยน' เสยแลว นนางจะเสยหายเกนไปหรอไม

โมอเหรนสาบานวาตนเองไมมความคดทจะลมเลกการแตงงาน

กบไปหลจงหง เพยงแตยามนนางเปรยบเสมอนดอกไมแรกแยม นาง

ไมอยากกลายเปนดอกไมเหยวแหงเรวเกนไปเทานน

"เจาเกบอนนไว" โมอเหรนมอบขวดยาผงขวดหนงใหชงเหยา

"หากถามพวกเขาแลวไมไดความอะไรกใหใชสงน ใชเพยงแคนดเดยว

กพอ มนจะมผลกระทบตอสตปญญาของพวกเขา คราวนไมวาจะถามอะไร

พวกเขากจะตอบตามจรง หลงจากเจาถามเสรจแลว อยางไรกตองก�าจด

คนชดด�าพวกนใหสนซาก ปญหาจะไดหมดสน"

35

อนเชยนอว

แมนางจะไมชอบฆาคนนก แตไมไดหมายความวานางจะใจออน

ในขณะทควรจะลงมอ ในโลกกอนนางเปนสตวแพทย ทวานางกเคย

ไดรวมงานกบหนวยสายลบตางๆ บาง จงท�าใหนางเขาใจจดนด

"ขอรบ" ชงเหยาตอบรบทนท

"หลงจากเจาถามพวกเขาเสรจแลวกจงระลกไววาทผานมาพวกเขา

'ดแล' เจาและจงหงเชนไร พวกเขาบากบนไลตามเจาและจงหงมาหลายสบล

อยางไมรจกเหนดจกเหนอย เจากควรจะ 'ตอบแทน' พวกเขาบาง เจาคงเขาใจ

ความหมายของขากระมง" โมอเหรนเอยอยางไมยหระพลางเหลอบมอง

พวกคนชดด�าทสลบไสลอยบนพน

"...เขาใจขอรบ" ชงเหยาตะลงเลกนอย จากนนกเหงอตก

ฮหยนนอย...รายไมเบา!

แมชงเหยาจะตะลงอยบาง ทวาเขากลบเคารพในตวนางมากกวาเดม

ไมตองพดเขากรวาตนเองเปนเพยงผตดตาม ทวามสตรนางหนง

ใหความส�าคญกบประมขนอยถงเพยงน ครนประมขนอยถกหาเรองเลกนอย

นางกตองเอาคนบาง น�าใจนท�าใหชงเหยาดใจแทนประมขนอยของตน

จรงๆ

"จงหง พวกเราไปกนเถด" โมอเหรนจงคอยดงแขนไปหลจงหง

พลางเอยและยมตาหย

"อม"

ไปหลจงหงโอบกอดเอวนางไว เงารางของคนทงสองเคลอนไปยง

เบองหนาอยางรวดเรวในชวพรบตา เพยงพรบตาเดยวกเคลอนตวไปไกล

สบกวาจง เบองหลงยงมพยคฆขาวนอยคอยวงตาม

36

ยอดสตรเปนยากยง 6

ชงเหยาเพงปลอยสญญาณของเกาะหนออกไป เพอใหก�าลงพล

ของเกาะหนทลอบรกษาการณอยในละแวกนรบตามมาชวยเหลอ

กอนหนานทเขาไมไดสงสญญาณออกไปเพราะพวกเขาก�าลงถกไลฆา

ในขณะทยงพอรบมอได หากเผยไพใบสดทายของตนเองออกมา นนเปน

การกระท�าทโงเงาทสด แตยามนไมตองพะวาพะวงเหมอนชวงกอนหนาน

แลว

ครนชงเหยารวาฮหยนนอยแกไดแมกระทงพษประหลาดสองในสาม

ของแผนดนใหญ เขากมนใจในโอสถทนางหลอมยงนก

คนชดด�ามากมายเชนน ถาจะตองสงหารทงหมดกเปลองเวลา

อยางมาก และเขาเพยงคนเดยวจดการไมไหวหรอก อยางไรกหาคนมาชวย

จะเรวกวา

เขายงตองไลตามประมขนอยและฮหยนนอยไปดวย ไมอาจมา

เสยเวลานานเพยงนนได

หลงจากนนหนงชวยามกวา ไปหลจงหงและโมอเหรนกรบรดมา

ครงทางแลว พวกเขาอยหางจากแดนถนอ�านวยพรหาสบล ขณะเดยวกน

กวางยาคนชดด�าเปนกลมทหา และวางยาสตววเศษเปนกลมทสองแลว

สองคนและสตววเศษหนงตวกหยดพกชวคราว

โมอเหรนหยบยาลกกลอนเสรมพลงออกมาเมดหนงปอนใหไปหลจงหง

ขณะเดยวกนกโยนอกเมดหนงใหเซนดวย พยคฆขาวนอยกกระโดดรบ

พลางสายหางอยางเบกบานใจ จากนนกกลนลงทอง

หลงจากผานไปครงชวยาม ฤทธของโอสถกถกดดซมจนหมด

37

อนเชยนอว

"คาดการณจากการดกซมของพวกคนชดด�ากอนหนาน กอนจะถง

แดนถนอ�านวยพรพวกเราคงยงตองรบมอกบคนชดด�าและสตววเศษ

อยางนอยอกราวๆ หากลมกระมง"

ทกๆ สบลจะมคนชดด�ากล มหนงคอยดกซ มโจมต กล มหนง

อยางนอยจะมรอยคน ชางเปนการซมโจมตทยงใหญโดยแท!

อกทงพอเขาใกลแดนถนอ�านวยพร ทวทศนโดยรอบกยงเปนธรรมชาต

ดงเดม เมอครยงพอมองเหนบานเรอนชาวบานอยบาง ทวายามนกลบไมเหน

แลว สสนของใบไมจากเขยวมรกตกคอยๆ เขมขน เนนเขาทตดตอกน

ยาวเหยยดสงๆ ต�าๆ แทบจะไมมรองรอยคนเคยเดนผานเลย

การดกซมโจมตในสถานทเชนนจะมสตววเศษมากกวาคนชดด�า

หากตอจากนไปลวนเปนปาภเขา รองรอยของมนษยกยงนอยลง

นนแสดงวาสตววเศษทแอบดกซมจะตองเพมมากขน

หากจะกลาวโดยรวมกคอศตรทพบทกๆ สบลตองยงมพลงแกนแท

ทแขงแกรงมากขนตามไปดวย

คลายฝาดานเพอปราบตวการส�าคญ ดงนนแตละดานกจะยากขน

เรอยๆ

ครนมองจากทฤษฎเชนน โมอเหรนกคาดเดาวาตวการส�าคญ

ทเฝาแดนถนอ�านวยพรไวจะตองมพลงแกนแททกลาแกรงยงนก

"โอสถพอใชหรอไม" ไปหลจงหงถามนางพลางทอดสายตามองไปยง

ทศทางของแดนถนอ�านวยพร

โมอเหรนประเมนสกครแลวคอยเอยตอบ "นาจะพอ"

ไปหลจงหงเงยบงนไปชวคร

38

ยอดสตรเปนยากยง 6

ตงแตทพวกเขาออกเดนทางจนถงยามน นอกจากจะใชวชาตวเบา

เพอเรงรบเดนทางแลว กไมไดตอสกบพวกคนชดด�าเทาไร ครนพบหนา

กลวนใชยาพษแกปญหา ปรมาณยาผงทใชไปกมากอย ทวานางยงมโอสถ

อยอก?!

"เจาหลอมพวกยาสลบหรอยาพษไวมากเทาใดกนแน"

"ฮๆ กการหลอมโอสถคอความสขของขานนา" โมอเหรนแลบลน

พลางเอยตอบ

ยาผงเหลานลวนแกไมยาก สมนไพรกหาไมยากดวย ทวเกาะโมเสวยน

มอยเตมไปหมด กอปรกบทนางปลกเองกมอยมาก โดยปกตถานางวาง

นางกจะหลอมโอสถเลนๆ เวลาไมมอะไรท�ากน�าต�ารบโอสถมาปรบปรงใหม

ในหลายปนนางหลอมโอสถไวเปนจ�านวนมากจรงๆ ทนางน�าไปใช

กเพยงแค 'ทดลอง' เทานน จงยงมเหลอเฟอ

"เจามยาพษทแกไดยากหรอไม ทยงไมท�าใหคนตายภายใน

สองชวยาม"

"ม"

"เชนนนตอจากนไปกใชยาพษเลยแลวกน" ไปหลจงหงเอย

"ใชยาพษ?"

"อม เพอประหยดเวลา" ไปหลจงหงกลาวตอบเสยงเรยบ

ขอเพยงเปนพษทไมถงตาย ใหคนทโดนพษมชวตอยอยางเปนตาย

เทากน แคใหเหลอลมหายใจเฮอกสดทายไวเพอใหชงเหยาสามารถ

ซกถามไดกพอ

"..." โมอเหรนอบจนค�าพดในทนใด ไยจงรสกวาไปหลจงหงคลายจะ

39

อนเชยนอว

กลายเปนคนโหดเหยมแลวละ

"ไปกนเถด" ไปหลจงหงกมมอนาง

"อม"

"โฮก!" พยคฆขาวนอยกค�ารามเสยงหนง

สองคนและสตววเศษหนงตวเรมเดนทางตออกครา

กลมคนชดด�าและกลมสตววเศษทเจอหลงจากนนลวนมพลงแกนแท

ทแขงแกรงกวากอนหนานตามคาด ถงแมพวกเขาจะใชยาพษ อยางไร

คนสองคนและสตววเศษหนงตวกยงตองประมอเองอยด

ในขณะทพยคฆขาวนอยเหยยบสตววเศษตวสดทาย ไปหลจงหง

และโมอเหรนกวางยาคนชดด�าคสดทายพอด

พอวกฤตนผานพนไป พยคฆขาวนอยกหยอนกนลงนง แลบลน

หอบหายใจ

"เซน ดมน�าสกหนอยดหรอไม" ครนโมอเหรนนกถงน�าผลไม น�าผลไม

ทนางท�าเปนพเศษกโผลมาจากแหวนพสวรรคทนท นางจงใหพยคฆขาวนอย

กน เพราะมนมผลชวยเพมพลงวเศษและท�าใหสดชนขน

"อ..." เซนดมน�าผลไมพลางซกไซฝามอของโมอเหรน

"เซน ล�าบากเจาแลว"

"โฮก...อ...ไมล�าบาก การปราบสตววเศษเหลานสนกมากเลย

น�าผลไมกอรอยมากดวย"

"อยางนนหรอ เชนนนเจากดมอกหนอยเถอะ" โมอเหรนลบขนของมน

อยางเบามอ บรรยากาศระหวางคนและสตววเศษตรงนชางอบอนนก ทวา

กลบไมรสกถงบรรยากาศรอบขางเลยวายงนานยงมดครม

40

ยอดสตรเปนยากยง 6

บรษราวภเขาน�าแขงทดานขางไมมทางยอมรบแนวาเขาเรมอจฉา

พยคฆขาวนอยตวหนงเขาแลว

เขานะหรอจะมาแยงความเปนทรกกบพยคฆขาวนอย หาก

ท�าเรองเชนนกขายหนาเกนไป

ไปหลจงหงมองไปรอบๆ ทนอยหางจากแดนถนอ�านวยพรไมถง

ยสบลแลว ครนยงเขาใกลแดนถนอ�านวยพร คนชดด�ากยงนอยลง

สตววเศษกลบมมากขน

การทมพยคฆขาวนอยอยทนดวยจงชวยพวกเขาไดมากจรงๆ

"โฮก...อ...อเหรน ขาคงรายกาจมากกระมง"

"อม เจารายกาจมาก"

"โฮก...อ...เชนนขาคงชวยเหลอทานไดมากกระมง"

"อม เจาชวยขาไดเยอะมากเลยละ"

"โฮก...อ...เชนนนทานไลภเขาน�าแขงนนไปเถอะ แลวใหขาไป

เปนเพอนทานไดหรอไม"

"เออ..." โมอเหรนลอบเหลอบมองไปหลจงหงแวบหนง โชคดทเขา

ฟงเซนไมออก มเชนนนหนงคนและหนงตวนตองทะเลาะกนแน

แมวาไปหลจงหงจะฟงไมออก ทวาเขากเหนพยคฆขาวนอย

ท�าสหนาออดออนนารก ยงมองยงนกรงเกยจ

แมวาไปหลจงหงจะ 'ไมอจฉา' พยคฆขาวนอย ทวาเขาจะทน

เบกตามองพยคฆขาวนอยตวหนงมาท�าอวดดตอหนาเขาไดอยางไร

"อเหรน" ขณะทนางเพงปอนพยคฆขาวนอยเสรจ เขากรบดงนาง

ลกขน แลวถอโอกาสโอบนางเดนไปอกดานหนง ทงแววตาโกรธเกรยว

41

อนเชยนอว

ของพยคฆขาวนอยไวเบองหลง "เจาเหนอยหรอไม"

"ไมเหนอยเลย"

การเรงรบเดนทางเชนนเทยบไมไดเลยกบแตกอนทนางเดนเลน

ทวเกาะโมเสวยนทงวนเพอฝกวชาตวเบา ปนปายหนาผาเพอเกบสมนไพร

และลงทะเลเพอหาอาหาร

อกทงตงแตพยคฆขาวนอยออกจากหบเขา มนกพานางเดนทาง

ขนเหนอเรอยๆ นางจงเคยชนกบทางบนภเขาเสยแลว

"เชนนนพวกเราไปกนตอเถด"

"อม ได เซน..." นางจงหนหนาไปตะโกนเรยกพยคฆขาวนอย ทวา

ไปหลจงหงกลบโอบเอวนางเหาะไปเบองหนา ไมปลอยโอกาสใหนาง

ไดมโอกาสดแลพยคฆขาวนอยเลย

"วางใจเถอะ ประเดยวมนกตามมาเอง"

ระหวางทเหาะเหน พวกเขากออกหางจากพยคฆขาวนอยไกลขน

เรอยๆ

ไยนางจงรสกวาไปหลจงหงคลายจะจงใจกระท�าใหเปนเชนน

ตามคาด พยคฆขาวนอยค�ารามอยเบองหลง

"โฮก! คนนารงเกยจ! กลาพาโมอเหรนหนไป คนชวชา! ภเขาน�าแขง

เปนคนนารงเกยจ!"

พยคฆขาวนอยดาไปพลางสายหางวงไลตามไปพลาง

มนไมมทางแพใหกบภเขาน�าแขงนนหรอก!

"โฮก! โฮก...เอะ?"

ครนพยคฆขาวนอยวงมาไดสกพก จๆ มนกไมค�ารามอก เรมวงตาม

42

ยอดสตรเปนยากยง 6

ชาลง และกลายเปนเดนอยางเงยบเชยบแทน

ไปหลจงหงและโมอเหรนกเกบเสยงฝเทาและเสยงหายใจ พวกเขา

เยองยางไปเบองหนาอยางเงยบงน

สองคนและสตววเศษหนงตวซอนอยหลงตนไม แลวโผลหวออกไป

อยางไรสมไรเสยง

ดานหนามกลมคนชดด�าและกลมสตววเศษก�าลงโอบลอมโจมต

คนสองคน แลวยงมคนชดด�ามากมายเฝารกษาการณอยไมไกล

ญาณวเศษของโมอเหรนยนยนสถานการณแลววาคนชดด�าสบคน

ก�าลงลอมโจมตสองคนนน แลวยงมคนชดด�าอกสบคนคอยมองดการตอส

อยขางๆ

อกทงโดยรอบกยงมกลมสตววเศษทซอนตวอยอก

โมอเหรนพลนตะลงเมอมองเหนชดเจนวาสองคนทถกลอมโจมตคอใคร

โมอเหรนมองไปทางไปหลจงหงพลางชไปยงพวกเขา "นนคอ...

ผดแลต ตหมง และหวหนาเรอเหลยน เหลยนซนจากเรอของสมาคมพอคา

เฟงหลน?"

"อม" ไปหลจงหงมองไปทางพวกเขาและตอบรบค�าของนางทนท

ยามนพลงแกนแททพวกเขาสองคนแสดงออกมานนแขงแกรง

ยงกวาตอนทตอสกบปลาหมกยกษมากนก เหนไดชดวาระดบขนคงสงขน

แลว

ในเวลานคนหนงคอราชนยทธ อกคนหนงคอราชาสตววเศษ แมวา

พลงแกนแทของพวกเขาจะแขงแกรง ทวาฝายตรงขามมจ�านวนคนมากกวา

พลงแกนแทของคนชดด�ากตางกบพวกเขาไมมาก ดงนนพวกเขาสองคน

43

อนเชยนอว

จงรบมออยางยากล�าบาก

สงทท�าใหไปหลจงหงตะลงกคอพลงแกนแทของคนชดด�ากลมน

แขงแกรงกวากลมกอนหนานหลายเทา

ทามกลางคนชดด�าเหลาน นกไมถงเลยวาจ�านวนมากกวาครงอยใน

ขนราชนยทธแลว ซงอยเหนอจากการรบรของผคนในดนแดนเทพยทธ

แตไหนแตไรมาบนดนแดนเทพยทธ คนทจะมพลงแกนแท

ถงขนราชนยทธนนมนอยมาก ทวายามนคนชดด�า...ทซอนอยใตหนากาก

ลวนมพลงแกนแทถงขนนแลว

หากคนทรกษาการณอยทนลวนมพลงแกนแทเชนน อยางนน

คนทเฝาแดนถนอ�านวยพรลวนอยในขนราชนยทธหมดแลวกระมง

จ�านวนราชนยทธมากมายเชนนกลบรวมตวกนเปนกลมกอน อกทง

เกรงวาพวกเขายงไดรบค�าสงมาจากใครบางคนเชนเดยวกน คนผนน

เปนใครกน ใครทสามารถออกค�าสงตอพวกเขาได สงพวกเขามาเฝาทน

แลวคนผนนยงสามารถท�าใหสตววเศษรวมด�าเนนการไปพรอมคนชดด�า

ไดดวย

ไปหลจงหงมองไปทางสองคนนนทก�าลงถกโอบลอมโจมต

สองคนทเดมทตางคนตางส หลงจากทแตละฝายไดรบบาดเจบ

กสบตากนแวบหนงอยางรกน แลวรวมพลงการตอส จากนนรางของ

พวกเขาทงสองกเคลอนยายในชวพรบตา ครนพลงยทธของตหมงรวมกบ

พลงวเศษของเหลยนซนกท�าใหเกดพลงทนาตนตะลงขน

"ดาบยทธทะลวงฟา!"

"สายน�าไหลบาทวมทน!"

44

ยอดสตรเปนยากยง 6

พลงท�าลายลางของราชนยทธกอปรกบสตววเศษธาตน�าของ

ราชาสตววเศษรวมพลงกนเปนหนง ดาบยทธกอก�าเนดพลงวาย

ประสานกบสายน�าไหลหลากเขาโจมต พลงวายและสายน�าพงไปยง

เหลาคนชดด�า

"น หรอวานคอ... 'การรวมพลงของราชนยทธและราชาสตววเศษ'!"

"รวมพลง!"

ครนเหลาคนชดด�าทโอบลอมคนทงสองไวไดยน พวกเขากผนกก�าลง

เขาดวยกนทนท ทกคนตอบโตพลงสายนนดวยพลงทแกรงกลาทสด

โดยมไดนดหมาย

"รวมพลง!"

แมวาเหลาคนชดด�าจะไมเคยฝกวชาการรวมพลงเปนพเศษ ทวา

พลงทรวมตวกนของนกยทธขนฟาและราชนยทธกกลายเปนพลงมหาศาล

รบมอกบการรวมพลงของราชนยทธและราชาสตววเศษ

ในชวพรบตา พลงอนแขงแกรงสองสายสอดประสานกนเปนผล

ใหเกดเสยงระเบด

ตม!

พลงสอดประสานกน ตางไมยอมออนขอใหกนสกชวขณะเดยว

กอนจะพลนระเบดไปทางคนชดด�าเหลานน

"โอย!"

"อาก!"

คนชดด�ายสบคนกลบตานทานไมไหว ตางคนตางกระเดนกระดอน

ไปดวยพลงของสองคนนน แตละคนลวนไดรบบาดเจบและกระอกเลอด

45

อนเชยนอว

ออกมา

หวหนาคนชดด�าทเปนคนออกค�าสงกลบมองดวยแววตาเปนประกาย

แคสองคนรวมพลงกนกสามารถปราบการโจมตของคนชดด�า

จ�านวนยสบคนได นอกจากพวกเขาจะเปนคนของตระกลนนตามต�านาน

แลว ยงมความเปนไปไดอนอกหรอไร!

เหลาคนชดด�าตนเตนในทนใด

ทวาสถานการณทางฝงต หมงและเหลยนซนกลบไมคอยดนก

การรวมพลงกนปราบคนชดด�ายสบคน แมวาจะเอาชนะไดอยางหวดหวด

ทวากลบท�าใหสองคนนนสญเสยพลงภายในและพลงวเศษไปจนหมด

ทงสองคนหนหลงชนกน สหนาขาวซดยง

นเหนชดวายามนทงสองคนลวนใชพลงจนหมด ทวากลบยง

ยนตระหงาน สหนาคอยระแวดระวง ไมปลอยโอกาสใหมคนลอบโจมต

ไดโดยงาย

นาเสยดายคนทเปนหวหนาคนชดด�ากลบมองออกถงสงน เขา

ออกค�าสงกบคนชดด�าทอยเบองหลงทนทวา "ตองจบเปนเทานน!"

การทคนชดด�ายสบคนไดรบบาดเจบเปนเพยงเรองเลก ยงมคนชดด�า

อกแปดสบคนก�าลงจะมาถง หวหนาคนชดด�ารอเพยงแตจะจบตวสองคนน

เทานน

ตหมงและเหลยนซนจงตองทนตานทานไว สตววเศษของเหลยนซน

กใชพลงจนหมดแลว นาเสยดายทจ�านวนคนชดด�ามมาก หากใหพวกเขา

ตานทานตอไป คงจะท�าใหบาดเจบซ�าแลวซ�าเลา

"จงหง พวกเราจะชวยพวกเขาหรอไม" โมอเหรนกระซบถาม

46

ยอดสตรเปนยากยง 6

สถานการณของสองคนนนยงนานยงย�าแย คนหนงถกคนชดด�า

ท�ารายจนกระอกเลอด บนรางกายเตมไปดวยบาดแผล สวนสตววเศษนน

กถกท�าราย พลงวเศษไมมหลงเหลอ แรงโจมตของสตววเศษธาตน�ากคอยๆ

ออนแรงลง

"ใหเจาตดสนใจแลวกน" ไปหลจงหงกลาวตอบ

"ขาจะชวย" โมอเหรนเอยขนโดยไมลงเลแมแตนอย

จะดจะเลวอยางไรกเคยรจกกน อกทงสญชาตญาณบอกนางวา

จะปลอยพวกเขาเปนเชนนโดยไมชวยเหลอไมได

นางมความรสกดตอสมาคมพอคาเฟงหลน ดงนนจงตองเขาชวย

สกหนอย

"อม" ไปหลจงหงตอบรบเสยงหนง แลวไมตองเอยอะไรอก ทงสองคน

กระโจนเขาไปสวงลอมนนอยางรกน

ไปหลจงหงถบกระบของคนชดด�าทจอมาทางตหมง และรบมอกบ

การโจมตจากคนชดด�าผนนแทน

สวนโมอเหรนชกหมะแดงออกมา นางกระโดดพลางพลกขอมอ

หมะแดงออกโรงท�าลายพลงฝามอของคนชดด�าทจงใจจะโจมตเหลยนซน

จากทางดานหลง ท�าใหคนชดด�าผนนถงกบแผดเสยงรองขน

"อาก!"

โมอเหรนเตะคนชดด�าผนนจนตวปลว ตอมากเรมรบมอกบคนชดด�า

ทจะเขามาโจมตเหลยนซนอก

ไมตองมใครเรยกพยคฆขาวนอยเลย มนท�าตวคลายกบเปน

หางของโมอเหรนกระนน พอเหนทงสองชวยชวตคน มนกรบเขาชวย

47

อนเชยนอว

'สตววเศษ' ของหนงในสองคนนนทนท

"โฮก!"

มนเปนเพยงพยคฆขาวนอย ทวาพอมนเอยปากค�าราม เสยงกลบ

ดงลนกวาเสยงฟาผา ท�าใหคนชดด�าและสตววเศษทอย ณ ทนนทงปวดหว

และหออ

"โฮก!"

พยคฆขาวนอยค�ารามเสยงหนงไมพอ จงค�ารามอกเสยงหนง

ผลสดทายไมเพยงคนชดด�าแตละคนทอยดานหนามนปวดเศยร

เวยนเกลา เหลาสตววเศษกตวสนไปดวย จากนนกเผนหนกนไปหมด

วงหนไปพลางสงเสยงรองไปพลาง

"โยวอๆ! วงหนเรวเขา!"

"จบๆๆๆ! ชวยสตววเศษเรว!"

"สวๆ พๆ วา...อยาเผาขา อยาเผาขาเลย!"

ทายทสดยงมเสยงฝเทา 'ตงๆๆ' คลายวงหนตายอยางไรอยางนน

"โฮก!" พยคฆขาวนอยค�ารามอกครา

ในชวพรบตานนสตววเศษทวงหนไมทนและยอมปรากฏตวเบองหนา

พยคฆขาวนอยกมอยหลายสบตว พวกทมขนาดใหญกมขนาดเทาวว

เทาหม ตวเลกกเลกเทาหนทมดดนได สตววเศษทงหมดเขาแถวอยตอหนา

พยคฆขาวนอยอยางวางาย ไมกลาขยบเขยอน

ครนหวหนาคนชดด�าเหนสถานการณผดปกตกโบกมอทนท

ใหคนชดด�าทตามมาทหลงลวนเขาสการตอส จากนนกคอยสงเสยงแปลกๆ

ใหสตววเศษ

48

ยอดสตรเปนยากยง 6

เสยงนนแสบแกวหนก พยคฆขาวนอยจงค�ารามกลบทนท "โฮก!"

"อ..." เหลาสตววเศษฟงเสยงหวหนาคนชดด�า ทวาครนเหน

พยคฆขาวนอยทนาเกรงขามอยเบองหนา กโคงใหพยคฆขาวนอย

แสดงวาพวกมนยอมศโรราบและมองขามหวหนาคนชดด�าไปเลย

หวหนาคนชดด�าโกรธมากจนอยากฆาคนและสตววเศษเหลาน!

สตววเศษจอมโงทฟงภาษาคนไมออก ไมยอมจงรกภกด ไมควรไวใจ

เลยจรงๆ!

พยคฆขาวนอยมองหวหนาคนชดด�าอยางไดใจ แลวเหลอบมองเขา

อยางดแคลนแวบหนง ตามมาดวยเสยง "โฮก..."

จากนนลกไฟลกหนงกออกมาจากปากของพยคฆขาวนอย และ

พงตรงไปทหวหนาคนชดด�าทนท

ครนหวหนาคนชดด�าโบกมอ กพลนปรากฏก�าแพงลมทไรรปขนมา

เปนแนวปองกน เตรยมรอลกไฟมาปะทะ

ตม!

ลกไฟกระแทกเขากบก�าแพงลม ไมเพยงเกดเสยงระเบดดงตม

ขณะเดยวกนยงกระจายตวออกเปนประกายไฟโปรยปรายไปรอบทศ

ครนโมอเหรนไดยนเสยงน กผลกเหลยนซนทแทบไมเหลอพลงวเศษ

ไปทางดานขางพยคฆขาวนอย ใหมนและสตววเศษธาตน�าคอยปกปองเขา

สวนนางหมนกายไปยงอกทศทาง

เงารางของนางแวบไปแวบมาราวภาพลวงตารวมเขากบเพลงกระบ

เพยงไมกอดใจกหลดออกจากวงลอมของเหลาคนชดด�า จากนนทกครง

ทนางวาดกระบออกไปจะตองมคนชดด�าลมลงคนหนง

49

อนเชยนอว

พอหลดออกจากวงลอมคนชดด�า เงารางโมอเหรนกปรากฏทเบองหนา

หวหนาคนชดด�าทนใด กอนจะวาดปลายกระบไปหาเขาในเวลาเดยวกน!

แกรง!

หมะแดงถกสกดไว โมอเหรนจงใชอกมอหนงสาดยาผงใสทนท

ครนหวหนาคนชดด�าสงเกตเหนทาทของนางกพลนซดพลงฝามอไป

รางเขาผงะถอยในเวลาเดยวกน ทวาเขากยงโดนยาผงมาเลกนอยอยด

ยาผงสขาวบนชดสด�าดเดนชดยงนก ทวายาผงนนไมโดนผวหนง

จงยงไมออกฤทธใดๆ

ชดสด�านท 'ปกปดมดชดทงตว' กดนาเกลยดพอแลว เวลานยงเปน

ปญหาส�าหรบนางอก ท�าใหนางคดบญชไมส�าเรจ!

ทวาโมอเหรนกยงจะสตอไป!

มอขวาทก�ากระบไวเคลอนไปพรอมรางกาย ขณะเดยวกนยาผง

ในมอซายกกลายเปนยาน�า และถกสาดออกไปทนท...

"อาก!"

ดงนนยามนถงจะมเสอผาปกปดไวกชวยอะไรไมไดแลว!

โมอเหรนโจมตหวหนาคนชดด�าเพยงครงเดยวกส�าเรจ เพลงกระบท

นางโจมตไปกมความไวกวาดวย

หวหนาคนชดด�าโดนยาน�าทสาดไปตรงหลงศรษะ ท�าใหมนศรษะ

เลกนอย การตอบสนองเชองชาลงบาง จงตองประมอกนหลายกระบวนทา

บนรางเขาจงปรากฏรอยแผลหลายรอย

ความเรวของเขาสฝายตรงขามไมได ท�าใหคนชดด�าโกรธเกรยว

โทสะทวรางเขากลบกลายเปนพลงรวมตวไปทฝามอ แลวซดไปทางโมอเหรน

50

ยอดสตรเปนยากยง 6

หวหนาคนชดด�ากดดนนางดวยพลง

ถงจะโจมตไปไมถงตวโมอเหรน พลงนกเพยงพอทจะท�าใหนาง

บาดเจบสาหสได!

พลงของราชนยทธระดบเจดยอมแขงแกรงแนนอน

บาทาเงามายาของโมอเหรนหยดชะงกไปแวบหนง แตครนรางนาง

เคลอนไหว กระบหมะแดงกเคลอนตามไปดวย เดมทเพลงกระบทนางใช

กดคลองแคลวปราดเปรยว ทวาชวพรบตากดหนกแนนราวคอนยกษ

หมะแดงหลดออกจากมอนาง คลายวาจะมเปาหมายของมนเอง

มนหมนควางกลางอากาศตอหนาโมอเหรนไมหยด แลวปลดปลอยพลงกระบ

พงไปบนฟากลายเปนกระบยกษ ท�าลายพลงทหนาแนนของราชนยทธ

ระดบเจดและขจดพลงทหลงเหลออยใหกระจายไปทงสองดานทนใด

พลงทกระจายออกไปนนไมท�าใหโมอเหรนบาดเจบแมแตนอย

การเปลยนแปลงภายในชวพรบตานท�าใหไปหลจงหงทเดมท

จะกระโจนมาชวยนางรบมอกลบหยดชะงกโดยพลน ทวาแสงดาบสมวง

กปรากฏในมอเขาอกครา เพยงชวประเดยวเขากสงหารคนชดด�าสบกวาคน

ทมาลอมรอบตวเขาไว แลวคอยหนไปมองโมอเหรนดวยความตะลงงน

นคอ...วาดกระบดงใจหมาย?!

ยามหวหนาคนชดด�าเหนถงสถานการณน แววตาเขากปรากฏ

ความตะลง จากนนเขาออกกระบวนทาอยางเตมแรง

อายเพยงเทานแตกลบสามารถวาดกระบดงใจหมายได พรสวรรค

ของเดกสาวนางนนากลวเสยแลว เขาไมอาจปลอยใหนางเตบโตขนมาได

เปนอนขาด มเชนนนจะตองกลายเปนอปสรรคของผเปนเจานายของเขาแน!

51

อนเชยนอว

หวหนาคนชดด�าแผรงสอ�ามหตทวตว

"สงหารพนล!"

เสยงตะโกนยาวหนงเสยงแฝงไปดวยไอสงหารทอยในพลงภายใน

ทงหมดของราชนยทธระดบเจด แลวระเบดมาทางโมอเหรนอยางมดฟา

มวดน

"หมะแดงไรเทยมทาน!"

สหนาโมอเหรนเครงขรม นางเปลยนความคดโดยพลน หมะแดง

กหมนควางกลางอากาศ เงากระบมหมาแหวกไป เปนพลงกระบทแฝง

ล�าแสงสของเปลวเพลงไวเลกนอย โจมตไอสงหารนนอยางซงหนา

ตม!

เสยงดงสนนหวนไหว ไอสงหารทพงสงปะทะเขากบพลงกระบอยาง

รนแรง บนฟากฟาปรากฏแสงดาวนอยๆ พลงดเดอดนนในขณะเดยวกน

กแตกกระจายออกไปทกดาน

"ถอยเรวเขา!"

เหลยนซนและต หมงหนาถอดสโดยพลน พละก�าลงมหาศาล

ทถาโถมมา ถาโดนตวเขาจะตองบาดเจบภายในแน!

"โฮก!"

พยคฆขาวนอยกค�ารามอกเสยง เหลาสตววเศษทถกมนท�าให

สงบลงจงไดกระจายตวไปหมด พวกสตวมปกกบนหน พวกทมดดน

กมดดนหน แลวยงมพวกทหนตายทงวงและบนไปดวย โดยสรปแลว

ตางวงหนดวยแรงทงหมดทม ซงเปนสงทสมควรท�าอยางยงในยามน

พยคฆขาวนอยเองกวงอยางเรวไปอยขางกายไปหลจงหง

52

ยอดสตรเปนยากยง 6

ไมใชเพราะมนไมมแรงสกด เพยงแต...มนจะออมแรงไวตางหาก

ทวาในใจพยคฆขาวนอยสงสยนดหนอย พลงของโมอเหรนมเชอไฟ

ทรอนระออย ซงยามนมนไมอาจตานทานได สงนนคออะไรกนนะ...

แตอยางไรยามนไมตองไปสนใจหรอก สรปแลวโมอเหรนรายกาจ

ยงนก!

พยคฆขาวนอยรสกเปนสขอยางมาก

สวนภเขาน�าแขงนนไมขยบเขยอนสกนด เพยงแตยกมอเลกนอย

พวกสตววเศษกวงออมดานหนาเขาราวพาย ไมมตวใดกลาเขาใกลตวเขา

แมกระผกเดยว

แนนอนวาพยคฆขาวนอยกปลอดภยไปดวย

แตพยคฆขาวนอยกไมมทางยอมรบวาภเขาน�าแขงนนรายกาจหรอก

ทวาอกฝ งหนง คนชดด�าทยงมชวตอย กรบลาถอย พงตนเอง

จะปลอดภยกวา

ส�าหรบคนทวงเรวหรอทโชคดหนอยกถกระเบดจนบาดเจบภายใน

ทโชครายกนอนแนนงอยบนพน รอไปเกดใหมเทานน

พลงของหวหนาคนชดด�ากออนแรงลงในทนใด เขาไมอาจวงเรวได

จงโดนแรงระเบดทเหลอจนตวลอยไปหลายจง

หลงจากทโมอเหรนปลอยพลงกระบไป นางกเดนรดหนา กระโจนตว

ไปควาหมะแดงแลวกระโดดไปเบองหนา ดวยความทนางเคลอนตวเรวมาก

จงท�าใหเงารางแบบบางทยามนสวมอาภรณสมวงออนดเลอนรางโดยพลน

รอจนพลงระเบดผานพนไป ยงไมทนเหนตวคนกไดยนเสยงนางรองฮ

"โอย!"

53

อนเชยนอว

ทนใดนนกมรอยกระบเพมบนตวหวหนาคนชดด�าอกรอย

เงารางสมวงออนกเคลอนไหววองไวเดยวผลบเดยวโผล ท�าใหคาดเดา

ไดยากยง อกทงดวยปลายกระบหมะแดงทแหลมคมนก นางตวดกระบ

ครงแลวครงเลา ไมปลอยใหหวหนาคนชดด�ามเวลาหอบหายใจเลย

ผานไปชวคร บนรางของหวหนาคนชดด�ากมรอยกระบเพมขน

อกหลายรอย แลวทวงทาเขากชาลงเรอยๆ

ครนคนชดด�าคนอนๆ ทยงมชวตอยเหนเขากรบวงเขามาจะชวยเหลอ

ทวายงไมทนจะเขามาใกล เบองหนาพวกเขากมเงารางสมวงยนตระหงาน

ขวางไว

"พวกเจาไมมโอกาสแลว"

พอแสงดาบสมวงออกโรงอกครา คนชดด�าทงหมดกลวนสนลม

ครนหวหนาคนชดด�าเหนสถานการณ กควกระเบดหมอกพษสองลก

ออกมาจากอกเสอ แลวขวางไปอยางแรงโดยพลน

"รบถอย!"

ครนระเบดหมอกพษถกขวางออกไป โมอเหรนกตะโกนขนทนท

ขณะเดยวกนนางกโบกสะบดหมะแดง ปลายกระบอนคมกรบกรดไหล

ดานขวาของคนชดด�า

"โอย!"

หวหนาคนชดด�าไมมเวลาจะมาสนใจความปวดแสบปวดรอนทสงมา

จากไหลดานขวา เขาฉวยโอกาสทหมอกพษก�าลงกระจายตว สายตาของ

ทกคนถกบดบงชวคราว รบเผนหนไปอยางไรรองรอยทนท

โมอเหรนยกแขนเสอขางซายขน พลนสาดยาผงแกพษออกไป

54

ยอดสตรเปนยากยง 6

หมอกพษทก�าลงกระจายหายวบไปโดยพลน ทวาหวหนาคนชดด�ากวงหน

หายไปไมเหนแมแตเงาแลว

โมอเหรนอดพมพ�าไมได "เลวทรามต�าชา!"

ไปหลจงหงรบมาขางกายนางทนท

"เจาไมเปนไรใชหรอไม" เขากวาดมองทวรางนางโดยเรวดวยแววตา

ทเปนหวงเปนใย

"ขาไมเปนไร เขาดนหนไปได ท�าใหขาอารมณเสยยงนก" ขณะท

โมอเหรนรองฮ นางกเกบหมะแดงแลวยดยาแกพษเมดหนงใสปากเขา

ทวาอยางไรโมอเหรนยงคงพอใจในผลการตอสครงน

ตงแตนางฝกวชามา นางมโอกาสไดสรบไมมากนก นเปนครงแรก

ทนางไดตอกรกบราชนยทธดวยตนเอง และเปนครงแรกทนางไดส�าแดง

พลงแกนแทออกมาหลงจากทนางไดเลอนระดบ

แมพลงภายในของนางจะไมแขงแกรงเทาฝายตรงขาม ทวาวรยทธ

ของนางกลบไมออนดอย ยงนางใชยาพษเขาชวย คปรบซงเปนถงราชนยทธ

ระดบเจดกยงไมอาจปราบนางได เรองนกเปนความจรง

อกทงนางกพบวา 'เพลงกระบเงามายา' ททานตาคดคนขนนน

รายกาจไมเบา!

มนาเลาทานตาถงไดกลาววา 'การฝกเพลงกระบจ�าตองใชการฝกฝน

และการตระหนกรจากภายใน เพลงกระบจะทรงพลงหรอออนแอไมไดอยท

ตวเพลงกระบ แตขนอยกบคนทใชมนตางหาก'

คนทฝกเพลงกระบเดยวกนอยางเชนนางและทานตา แตละคน

กจะส�าแดงพลง ความเรว และกระบวนทาออกมาไดแตกตางกน...

55

อนเชยนอว

"เอะ?!"

โมอเหรนทก�าลงนกถงเพลงกระบ จๆ กรสกวาตวนางลอยขนโดยพลน

จงกะพรบตาปรบๆ มองอยางองงนไปทางไปหลจงหงทอมนางขนมา

"อยนงๆ"

เพยงประโยคเดยวของเขา โมอเหรนกหยดดนทนท

"..."

จงหง ทานพดออกมากได ทานลงมอเลยเชนนเรวเกนไปหรอไม!

"แตวา...คนพวกน..." โมอเหรนเหลอบมองคนชดด�าทนอนแผเตมพน

"ชงเหยาจะเปนคนจดการตอเอง"

ไปหลจงหงเพงเดนไปไดไมกกาว เหลยนซนและตหมงทแฉลบกาย

หลบไปกอนหนานกขยบเขามาหา

"เหลยนซนค�านบแมนางโมและคณชายไปหล"/"ต หมงค�านบ

แมนางโมและคณชายไปหล"

ทงสองคนท�าความเคารพพรอมกน

เออ...การท�าความเคารพเชนนมนหมายถงอะไรกนแน

โมอเหรนมองทางไปหลจงหงอยางงนงง แลวเหลอบมองพวกเขา

แวบหนง

"ยามนพวกเราไปหาสถานทพกผอนกอนเถด"

"ได"

ตหมงและเหลยนซนสบตากนแวบหนงแลวพยกหนาพรอมกน

กอนจะเดนตามหลงไปหลจงหงและโมอเหรนไป

56

ยอดสตรเปนยากยง 6

หลงจากทต หมงและเหลยนซนกนยาลกกลอนเสรมพลงและ

ปรบลมปราณครงชวยามแลว พวกเขากลมตาขนพรอมกน พลนรสกวา

พลงยทธและพลงวเศษในรางกายฟนคนกลบมาแปดสวน กอนจะคอยๆ

ยนขน

ไปหลจงหงนงพงตนไมอยดานขาง โมอเหรนกนงอยขางกายเขาดวย

นางก�าลงเลนกบพยคฆขาวนอยพลางปอนเนอแหงใหมน

แมนางโม...ดทาสบายอกสบายใจจรงๆ!

ตหมงและเหลยนซนคดขนพรอมกนโดยมไดนดหมาย พวกเขา

ร สกจนใจอยบาง แลวทงสองคนกสมผสไดถงแววตาเยนเยยบ จง

รบหนหนามาทนท

"คณชายไปหล แมนางโม ขอบคณพวกทานมาก" ตหมงเอยพลาง

ประสานมอ

"ไยพวกทานจงมาอยทน" ไปหลจงหงถามขน

"หวหนาสมาคมสงใหขามาตามหาโมซงเฉนทนกอนหนาทแดนถน

อ�านวยพรจะเกดเรอง สวนเหลยนซนนนตามมาทหลงขอรบ" ตหมงตอบ

ครนโมอเหรนไดฟง นางรบเงยหนาขนมาทนท "ทานเคยพบทานตา

ของขาหรอ"

"เคยพบหนหนง ขาเตอนเขาแลววาใหรบออกจากทน เสยดาย

ทไมทนการณ" ตหมงเอยในใจวา เพราะโมซงเฉนผนนดอรนยงนก!

"ทานรจกทานตา?" โมอเหรนเอยงคอ ถามดวยความสงสย

ตหมงคลยมใหนางราวกบผอาวโสมองชนรนหลงกระนน เปนรอยยม

แหงความปลาบปลมใจ

57

อนเชยนอว

"พวกเราและโมซงเฉนเปนคนตระกลเดยวกน"

"ตระกลเดยวกน?" โมอเหรนแสดงสหนางนงง

แตไหนแตไรมานางไมเคยไดยนทานตากลาววาเขายงมคน

ในตระกลเดยวกน!

นางคดมาตลอดวาทานตาเปนคลายหมาปาทชอบแยกตวหางจาก

ฝง ใชชวตตวคนเดยว การทเขามสหายรกผหนงกนบวายอดเยยมแลว

เรองเกยวกบความสมพนธกบคนอนทไมจ�าเปนนนนางลวนไมใสใจ

ผลสดทายยามนจๆ กลบม 'คนในตระกล' โผลออกมา?

"แมตระกลพวกเราจะใชชวตอยบนแผนดนใหญ ทวาไมเปดเผยฐานะ

ของพวกเรากบคนนอกตระกลเดดขาด ทานตาของทานออกจากตระกล

นานแลว เขาไมไดกลบไปหลายสบป ดงนนจงเปนเรองปกตทเขาจะไมเอย

เรองนกบทาน" ตหมงเอยอยางออนโยนยง

อนทจรงการอธบายเชนนสภาพเกนไป

ค�าอธบายทใกลเคยงกบความจรงมากกวากคอเดมทโมซงเฉนกม

นสยหวรนอยแลว แมเขาจะเปนยอดฝมอทมพรสวรรคเหนอคน ตอนยงหนม

กชอบความอสรเสร มกจะท�าอะไรโดยพลการ ไมชอบใหผใดมาผกมด

ดงนนจงไมพอใจกบกฎเกณฑของตระกล ครานนเขาจงตดสนใจออกจาก

ตระกลโดยไมมใครสามารถหามปรามได

แลวกคลายวาจนบดนโมซงเฉนยงคงไมเปลยนแปลงนสยเชนนน...

"ไยจงดลกลบซบซอนเชนน" โมอเหรนประหลาดใจอยบาง

"เพราะ..." ตหมงจะเอยปาก ทวากชะงกไปในทนใด จากนนกยม

อยางมความหมายแฝง "เรองนรอใหทานตาเปนคนบอกทานเองแลวกน"

58

ยอดสตรเปนยากยง 6

ครนโมอเหรนไดฟง ควเรยวโคงกยนเขาหากนทนท เขาท�าใหนาง

อยากรแลวกไมบอก ชางเปนผไรคณธรรมทสด

"คนตระกลเดยวกบทานตามเพยงพวกทานหรอ"

"ไมใชแนนอน คนในตระกลพวกเราเปนคนตง 'สมาคมพอคาเฟงหลน'

ขน หากทานตองการความชวยเหลออะไร กสามารถแสดงปายหยกอนนน

เพอใหพวกเขาชวยเหลอทานได" ตหมงเอยตอบ

ครนเอยถงจดน จๆ โมอเหรนกนกถงการประชมครานนได ตเยา

แสดงเจตนาไมอยากยงกบความเปนความตายบนแผนดนใหญอยาง

เหนไดชด

"หวหนาสมาคม...นาจะไมอยากยงเรองบนแผนดนใหญกระมง"

แลวไยจงสงพวกเขามาละ

ต หมงยมขนเลกนอยพลางกลาว "ไมเพยงแคหวหนาสมาคม

อนทจรงพวกเรากไมอยากเขารวมหรอยงเกยว ทวาความเปนความตาย

ของคนในตระกล พวกเราไมยงไมได"

เหตทพวกเขามาอยทนเพยงเพอจะชวยโมซงเฉนเทานน

โมอเหรนเขาใจโดยพลน

"เชนนนตงแตทพวกทานมาทนกยงไมไดไปแดนถนอ�านวยพรหรอ"

นางคดไปคดมา พวกเขาสองคนนาจะอยทนหลายวนแลวกระมง

ตหมงและเหลยนซนสบตากนแวบหนง จากนนกสายหนาพรอมกน

"ไมใชพวกเราไมอยากไป แตวาพวกเราไมอาจเขาใกลทแหงนน

ไดเลย" ตหมงเอยตอบ

"ทนคอต�าแหนงทใกลแดนถนอ�านวยพรมากทสดทพวกเราสามารถ

59

อนเชยนอว

เขาใกลได ทวาแมจะเปนเชนน พวกเรากยงหลบคนชดด�าไดยากนก

พวกเราหลบไปพลางรกไปพลาง ถงจะหลบคนชดด�าได แตกหลบไมพน

สตววเศษทกระจายตวอยทวละแวกน" เหลยนซนกลาวเสรมตอวา

"หลายวนนพวกเราหลบหลกมาตลอด ยามทพวกทานปรากฏตวเปน

คราวทขาและตหมงตกอยในความเปนความตายพอด"

หากไมใชเพราะไปหลจงหงและโมอเหรนมาไดทนเวลา เขาและ

ตหมงคงตองทงชวตไวทนแลว

เปนฝมอสตววเศษและกลมคนชดด�าอกแลว...

โมอเหรนครนคดไปมา พยคฆขาวนอยกรองเรยก

"เซน เจามวธเรยกสตววเศษไมกตวทเจาพอจะควบคมไดกอนหนาน

มาไดหรอไม"

"โฮก...ไมมปญหา"

ครนพยคฆขาวนอยเคยวเนอแหงเสรจมนกสายหาง จากนน

ใชฝาเทาหนากระทบดนโคลนไมกทในทนใด

"โฮก! ออกมาเดยวน"

ผานไปเพยงครเดยวกมหนอวนสองตวโผลออกมาจากดน ตวพวกมน

มความสงราวหนงฉอ

"เจาลองถามพวกมนวาทแดนถนอ�านวยพรมคนและสตววเศษเฝาอย

มากนอยเทาไร" โมอเหรนเอย

นางสามารถสอสารกบเหลาสตววเศษได ทวายามนเซนมพลงในการ

สยบพวกมนไดมากกวา จงตงใจใหเซนถาม พวกมนจะไดตอบอยางวางาย

ยงขน

60

ยอดสตรเปนยากยง 6

สตววเศษจะฟงผทมก�าปนใหญกวา!

"โฮก..." เมอพยคฆขาวนอยฟงจบกหนไปถาม

หนตวอวนรบตอบทนท "จดๆๆๆ..."

ครนโมอเหรนไดฟง ควกขมวดเขาหากน

"มอะไรหรอ" ไปหลจงหงฟงภาษาสตวไมออก ทวาเขาเขาใจสหนา

ของโมอเหรน

"ทนนไมมคนชดด�า แตวา...มราชาสตวเทพตวหนง พวกมนฟงค�าสง

จากราชาสตวเทพตวนน จงคอยชวยเหลอคนชดด�าพวกน"

"นอกจากราชาสตวเทพ ยงมสตววเศษเฝาอยทนนจ�านวนมากนอย

เทาไร" ครานเปนโมอเหรนถามขนเอง

"จดๆๆๆๆ ยงมสตววเศษขนสงอกมากมายอยเตมภเขาเลย"

เพราะมความกดดนจากพยคฆขาวนอย ดงนนหนตวอวนจง

ตอบค�าถามของโมอเหรนอยางวางาย

เพยงแตโมอเหรนไมเขาใจค�าตอบของมนทงหมด

สตววเศษอยเตมภเขา? นแสดงวา...มสตววเศษจ�านวนมาก?

"โฮก..."

พยคฆขาวนอยทอยใกลอธบายเพมเตมกบนางวาครนราชาสตวเทพ

ออกค�าสง สตววเศษทงภเขากจะรบมาใหถงโดยเรวทสดอยางพรอมเพรยงกน

สตววเศษไมจ�าเปนตองเฝาอยทนนตลอด

โมอเหรนจงเขาใจในทนใด

"จดๆๆ อนทจรงพวกเรากอยากไปทนนมาก"

"โฮก...เพราะเหตใดกน"

61

อนเชยนอว

"จดๆๆๆ ยงเขาไปใกลยงรสกสบายตว! ขาเพงมาถงไมกวนกโตจน

ตวกลมแลว"

"..." พยคฆขาวนอยเหลอบมองส�ารวจอกฝาย คงไมใชตวโตขน

หรอก นาจะเปนอวนมากกวากระมง

หนตวอวนมองโมอเหรนแวบหนงอยางลงเล

"จด...จด...จด...จด ใตเทาสตวเทพ...ตองใหความเคารพ พวกทาน...

อยาไป...จะดกวา"

แมหนตวอวนจะรองบอกอยางลงเล ทวามนแนะน�าดวยเจตนาด

ความหมายของมนกคออยาไปทารบกบใตเทาสตวเทพผนนเชยว

เดยวจะถกเขาซดเลนเสยมากกวา รกษาชวตไวส�าคญทสด

62

ยอดสตรเปนยากยง 6

ใตเทาสตวเทพ?!

ครนโมอเหรนไดยนค�านกท�าใหนางนกไปถงแมของพยคฆขาวนอย

เขยวเงน และเสยวทน อกทงเมอไมกวนกอนนางยงไดพบไปอนผมรปงาม

เหนอคน ทวาจนถงขณะนนางยงไมพบสตวเทพทสามารถท�าใหนาง

หวาดกลวไดจรงๆ เลย

แลวอกอยาง เพอทานตาของนาง ไมวาผใดจะเฝาอยทนน นาง

จะตองไปใหไดสกครง

โมอเหรนปลอยใหหนตวอวนจากไป จากนนนางกยนขน แลวเผยยม

ไปทางไปหลจงหง

"จงหง พวกเราไปกนเถด"

ไปหลจงหงกยนขนเชนกนพลางเอยรบค�านาง "อม"

ครนพยคฆขาวนอยเหนสถานการณเชนน มนกรบเคยวเนอแหง

54

63

อนเชยนอว

ในหอทอยตรงหนานนสองสามทแลวกลนลงไป จากนนกสะบดขน วงไปยง

ขางกายโมอเหรน มนเตรยมทาพรอมออกเดนทางทนท

"แมนางโม ขอใหขากบเหลยนซนตามไปดวยเถด" ตหมงเอยขน

"จงหง?" โมอเหรนหนไปมองไปหลจงหง ใหเขาเปนคนตดสนใจ

"ไมตอง" ไปหลจงหงปฏเสธเดดขาด

"ประมขนอย มคนเพมมากขน จะไดมแรงตอสกบศตรมากขนดวย

อยางไรเสยพวกเรากมหนาท...ปกปองแมนางโมเชนกน" ตหมงกลาว

"เอ?" โมอเหรนกะพรบตาปรบๆ การปกปองนางกลายเปนหนาทของ

พวกเขาตงแตเมอไรกน

"พวกเราจะตองปกปองคนในตระกล เปนหวงเปนใยคนรนหลง

ทานเปนหลานสาวทโมซงเฉนยอมรบ พวกเราจะตองปกปองทานแนนอน"

เหลยนซนเขาใจความสงสยของนาง จงอธบายขนอยางออนโยน

"..." โมอเหรนรสกวาการมผอาวโสเพมมาโดยไมมสาเหตนนจะตอง

เปนเรองไมดแน เพราะแสดงวานางเปนคนรนหลงทจะมผอาวโสมากมาย

เขามาคอยควบคม

สหนาของโมอเหรนวาวนใจยงนก

"เชยนลงเปนคนสงใหพวกทานท�าเชนน?" จๆ ไปหลจงหงกถามขน

ตหมงตะลงชวคร แลวกพยกหนากลาว "ใช"

ไปหลจงหงกลาเรยก...ชอประมขตระกลของพวกเขาตรงๆ นชาง

ไมเกรงใจกนเลยจรงๆ

"ถงแมวานจะเปนการนบญาตกบคนในตระกล แตกควรรอให

ทานตาของอเหรนกลบมากอนแลวคอยปรกษาหารอกนอกท" ไปหลจงหง

64

ยอดสตรเปนยากยง 6

เอยเสยงเรยบ

จตใจคนยากแทหยงถง ตองคอยระมดระวงไว มแตเพยงคนโงเทานน

ทจะเชอในทกสงทไดยน

แมวาทพวกเขากลาวมาจะเปนความจรง ทวาโมซงเฉนไมเคย

เอยเรองนกบโมอเหรนเลย เชนนนกมเพยงโมซงเฉนทจะรวาความจรง

คออะไร

ดงนนกตองรอใหคนทรเรองราวทงหมดกลบมากอนแลวคอยวากน

"พวกทานไปกนแคสองคน มนอนตรายเกนไป" ตหมงและเหลยนซน

ไมเหนดวยอยางมาก

"พวกทานไมตองเปนกงวลหรอก" พอไปหลจงหงพดจบกโอบเอว

โมอเหรนหมนกายเตรยมจะจากไปทนท ไมปลอยใหคนอนมโอกาส

ไดคดคาน

"โฮก! ไมเรยกสกค�ากจะไปเสยแลว คนเลว!"

พยคฆขาวนอยรบไลตามไปทนท

ตหมงและเหลยนซนสบตากนแวบหนง

"จะตามไปหรอไม" ตหมงถามขน

"รายงานเรองทพวกเราพบโมอเหรนและสถานการณทางนให

ทานประมขทราบกอน แลวคอยแอบตามไปแลวกน" เหลยนซนเอยออกมา

หลงจากทครนคดแลว

"อม" ตหมงเรมใชวธการสงขาวแบบเฉพาะของตระกลพวกเขาทนท

ไปหลจงหงระวงพวกเขาอยางเหนไดชด เชนนนกด�าเนนการลบๆ

ลอบตามไปแลวกน เมอรวาเปาหมายของพวกเขาอยทใด กคงจะหาตว

65

อนเชยนอว

พวกเขาไดไมยาก

อกฝงหนง โมอเหรนออกจากออมกอดของไปหลจงหง เปลยนทาทาง

เปนจงมอ โจนทะยานไปเบองหนาดวยกน

"จงหง ทพวกเขาพดมาเปนความจรงหรอ"

"นาจะจรง"

"เชนนนไยทานจงปฏเสธพวกเขาละ"

"เพราะขาไมคนเคยกบพวกเขา"

โมอเหรนอบจนค�าพดชวคร เพราะไมคนเคย จงไมรวมเดนทางดวย

เหตผลนชาง...ชางเปยมดวยเหตผลเสยเหลอเกน

"ทานรหรอไมวาพวกเขามาจากตระกลใด" โมอเหรนก�าลงนกถงสงท

เคยอานผานตา บนดนแดนเทพยทธมตระกลใดทมพลงยทธแกรงกลา

แลวยงตองคงความลกลบไว

"ตระกลเฟง"

"ตระกล...เฟง?!" โมอเหรนเกอบลมทงยน

ไปหลจงหงประคองนางไวไดทนดวยความมอไวตาไว แลวก

โอบนางเขามาในออมกอด เมอครทงสองคนยงโจนทะยาน ทวายามน

กลบเปลยนเปนเดนแทน

"ตระกลเฟงนนนะหรอ" โมอเหรนถามดวยความฉงน นางไมมเวลา

มาสนใจแลววาตนเองถกเขากอดอยอยางแนบชดเพยงใด

"ใช ตระกลเฟง" ไปหลจงหงพยกหนาพลางเอยตอบ

โมอเหรนเบกตากวาง นางเงยบงนไปโดยพลน

66

ยอดสตรเปนยากยง 6

นางเชอกได ทวายามนนางก�าลงองอย เหนชดวาตระกลเฟงน

สอดคลองกบค�าวา 'ความลกลบ' และ 'ความแขงแกรง' นางไมเคยคดไปใน

ทศทางนนมากอนเลย

ตระกลเฟงในต�านานเปนตระกลของทานตา กเทากบวาเปนตระกล

ของนางดวย ดงนนนางจงกลายเปนคนของ 'ตระกลในต�านาน'

บนโลกนยงมอะไรทนาอศจรรยกวานอกหรอไม

"ตระกลเฟง...ไมใชควรท�าตนลกลบ เรนกาย พศวงหรอไร พวกเขา...

พวกเขาไยจงมานบญาตกบขาตรงๆ เลยละ" โมอเหรนรสกวาเรองนเกนจรง

ไปหนอย นางฟงผดไปหรอไม

"คงเปนเพราะ...พวกเขาแนใจแลววาเจาเปนหลานสาวของโมซงเฉน

กระมง" นคอการคาดการณของไปหลจงหง

"จงหง ดคลายทานไมประหลาดใจเลยนะ"

"กอนหนานตอนทขาพบหวหนาสมาคมพอคาเฟงหลน ขากเดา

ไดแลว" เขาพยกหนาพลางเอยอธบาย

"..." เดาเกงเกนไปแลวกระมง

"ตอนทพวกเขาบงเอญเปดเผยฐานะ ขากแสรงท�าเปนไมร แตขา

คดไมถงวาตหมงและเหลยนซนจะเอยกบเจาอยางตรงไปตรงมาเชนน"

ไปหลจงหงเอยตอ

"ขากคดไมถง" อนทจรงนางอยากจะแสรงท�าเปนไมรเสยเหลอเกน

"เจาไมดใจหรอ" ไปหลจงหงจองสหนาของนางและเอยถาม

"...ขาไมร"

สหนาของโมอเหรน...อธบายไดยากยง

67

อนเชยนอว

"หม?"

โมอเหรนเหลอบเหนสหนาสงสยของภเขาน�าแขง นางจงอดคลยม

ไมได

ภเขาน�าแขงแสดงความสงสยออกมาไดดวยละ! ชางหาไดยากยงนก

"ขาคดวาเปนเรองทดมากทไดรวาทานตามตระกลเชนกน และขาก

ดใจมากทไดรวาตนเองอาจจะมคนในตระกลและญาตสนทอยกลมหนง

แตในขณะเดยวกนขากกงวลนดหนอย"

การมคนในตระกลและญาตสนทเพมมาเปนเรองทด ทวานนเปน

ตระกลเฟงเชยวนะ!

กอนหนานนางกเคยไดยนเรองราวเกยวกบตระกลเฟงมาไมนอย

การมพลงแกนแททแขงแกรงเปนเรองทด เรนกายออกจากโลกภายนอก

กไมใชเรองเลวราย ทวาครนไดรถงเหตผลทตระกลเฟงเรนกายจากไป

แลวยงถกผคนมากมายจบตาดอยตลอด โมอเหรนกรสกวาปญหาก�าลง

จะคบคลานเขามาสตวนาง แลวยงตองมกฎระเบยบมากมายเพมมา

อกแน

ไมตองคาดเดาใหมาก โมอเหรนกนกไดอยแลววาสาเหตจะตอง

มาจากพลงแกนแทและกฎระเบยบทเขมงวดแนนอน จงท�าใหตระกลเฟง

สามารถเรนกายไดยาวนานถงเพยงน แลวยงกอตง 'สมาคมพอคาเฟงหลน'

ซงเปนทรจกของผคนมากมาย ซ�ายงไมมผใดกลาหาเรองอกดวย

กฎระเบยบมากมายกหมายความวาตองมขอหามสารพด ไมเปน

อสระ...หรอวานกคอเหตผลททานตา 'ออกจากตระกลโดยไมกลบไป

อกเลย'

68

ยอดสตรเปนยากยง 6

ครนนกถงจดน กตองกลาววามเสยแรงทโมซงเฉนเลยงดโมอเหรน

มากบมอ

นสยรกอสระและไมชอบโดนผกมดของนางนน นอกจากจะเปน

นสยทมอยแตเดมแลว การสงสอนและการตามใจของโมซงเฉนกนบไดวา

เปนตวชวยทส�าคญในการขบเคลอนนสยเชนนของนางออกมา

"เจาไมตองคดมากหรอก ในเมอทานตาเจาไมเคยเลาอะไรใหฟงเลย

เจากแสรงท�าเปนไมรแลวกน ทานตาถงจะนบวาเปนญาตสนททแทจรง

ของเจามใชหรอไร" ไปหลจงหงเขาใจถงจตใจของโมอเหรนทกลวจะถกควบคม

อยบาง

โมอเหรนครนคดไปมาแลวกพยกหนา "กจรง"

เรองใหญโตอยางการนบญาตและการยอมรบในฐานะของตระกล

นางจะเชอในค�าของทานตาเทานน

โมอเหรนยงคงท�าตว 'เปนเดก' นางจะใหทานตาเปนคนจดการ

เรองน กนางยงเปนเดกน...นางยงมทานตาและพวกพๆ อย ดงนนจง

ไมใชหนาทของนางทจะตองมากลดกลม

"ไมรวาพใหญและพเลกรเรองนหรอไม"

ตระกลเฟงไมมความเกยวของกบตระกลฉ ทวาหากนบตามสายเลอด

ทางฝงทานตา พวกพๆ กถอวาเปนคนตระกลนเชนกน

"ขาวาพวกเขานาจะไมมความเกยวของกบตระกลเฟงนะ" จ ๆ

ไปหลจงหงกโพลงออกมา

"เอ?!" โมอเหรนเบกตากวาง

นหมายความวาอะไรกน

69

อนเชยนอว

"ขาเพยงแตคาดเดาเทานน" ไปหลจงหงมองนางแวบหนง เขาก

ไมรเชนกนวาเหตใดตนเองจงมลางสงหรณเชนน "รอใหชวยทานตาออกมา

ไดกอนแลวคอยวากน"

อนทจรงไปหลจงหงนกสงสยมาตลอด ตระกลเฟงใหความส�าคญ

กบสายเลอดของตระกลยงนก แลวเหตใดตอนทโมอโหรว ทานแม

ของโมอเหรนถอก�าเนด โมซงเฉนจงไมน�าตวนางไป แตปลอยนางไวท

ส�านกเถาฮวาก ถงขนาดทวาตอมานางออกเรอนแลวใหก�าเนดบตรชาย

เขากไมมความผกพนใดๆ ตอพนองสกลฉสองคนนนเลย เพยงแต

พาโมอเหรนออกจากสกลฉเทานน

หรอทางตระกลเฟงจะมมาตรฐานการนบเปนคนตระกลเฟงอก

มสายเลอดตระกลเฟงอยในตวกใชวาจะไดรบการยอมรบ?

โมซงเฉนนาจะรเรองเหลานดทสด

"อม" โมอเหรนงนงงอยบาง ทวานางยงคงพยกหนา เดาไปเดามา

กไมมประโยชนอะไร เรองเชนนตองใหทานตากลบมาแลวคอยวากน

"พวกเราไปกนเถด!" ไปหลจงหงเพมความเรว เรงรบเดนทางตอ

ไมรวายงจะมสตวเทพอะไรรอพวกเขาอยบาง

ณ แดนถนอ�านวยพร

หมอกขาวปกคลมไปทว ทศนวสยเลอนรางเหลอเกน

ครนไปหลจงหงและโมอเหรนไปถงสถานททมหมอกขาวปกคลม

พวกเขากชะงกฝเทาพรอมกนโดยมไดนดหมาย

พยคฆขาวนอยมทาทระแวดระวง มนจองหมอกขาวทอยเบองหนา

70

ยอดสตรเปนยากยง 6

เพยงไมกวนทนกเปลยนสภาพไปแลว เดมททนเปนพนทกวางใหญ

เขยวชอม มตนไมอยเตมไปหมด มพนหญาเขยวขจและหบเขา ทวายามน

กลบเหลอเพยงหมอกขาว มองอะไรไมเหนเลย

สวนนนทเดมทเรยกวาทางเขาของคายกล ยามนกมองไมเหนแลว

เพยงแตอาศยบางชวงทหมอกจางลง จงพอเหนบางวาเบองหนายงมพนดน

อย ไมใชหนาผา

โมอเหรนเองกไมเคยมาทน ดงนนพอนางเหนหมอกขาวตลบอบอวล

จงไมแปลกใจแมแตนอย เพยงแคปลอยญาณวเศษใหไปส�ารวจดานใน

เมอดวงตามองไมเหน ทวาอยางไรการสมผสยงใชไดด

สวนไปหลจงหงกลบฉงนสงสยยงนก...แมเขาจะไมคอยแสดงออก

ทางสหนากตาม

เขาเคยมาทน เขาร วาเดมททนมลกษณะเชนไร เมอเทยบกบ

ชวงกอนทเขาเคยมา ยามนทนไมควรเรยกวา 'แดนถนอ�านวยพร' แลว

ควรเปลยนชอเปน 'ภเขาหมอกขาว' จะเหมาะสมกวา

นอกจากหมอกขาวปกคลมไปทวแลว พวกเขากมองไมเหนอะไรเลย

จๆ โมอเหรนกเขยงปลายเทา เอยขางหเขาวา "ดานในหมอกขาว

มคนผหนง ฝมอเขาแขงแกรงยงนก" ญาณวเศษของนางส�ารวจมาแลว

พบวาเปนเชนนน

"โฮก...โฮก..."

พยคฆขาวนอยค�ารามเสยงแผวเบา มนกสมผสไดเชนกน

'ทานแม นนคอนกจอ* ขนแดงตวผ มนมสายเลอดวหคชาดอย

* นกจอ คอนกขนาดใหญชนดหนง อยในตระกลไกฟา สขนทคอมลกษณะคลายวงแหวน

71

อนเชยนอว

เลกนอย สามารถพนไฟได แมมนจะกลายรางเปนมนษยและอาจหาญ

ยงนก แตวาทานแมไมตองเปนกงวล ไฟของมนสทานไมไดหรอก แลวก

เผาขาไมไดดวย'

ครนเสยวทนตรวจสอบไดถงกลนอายของสตวเทพตวนน มนกตนขน

ทนท แลวยงบอกสงทตวมนรแกโมอเหรนดวย

ฮ! ไมวาจะเปนสตววเศษตวใดกตาม กเลกคดทจะมารงแกทานแม

ตอหนามนไดเลย

"เสยวทนบอกวานนคอนกจอขนแดงตวผ..." โมอเหรนเอยสงท

เสยวทนบอกมาแกไปหลจงหง

"จะลองเขาไปดหรอไม" ครนไปหลจงหงฟงจบ สหนาเขายงคง

ไมเปลยนแปลงแมแตนอย เพยงแตถามนาง

อยางไรกมาถงทนแลว หากไมส�ารวจใหถงท สด อเหรนคง

ไมยอมกลบแนกระมง!

"ตองเขาไปดสกหนอย" โมอเหรนพยกหนาอยางเดดเดยวตามทเขา

คดไว "แตวารอสกคร " พอกลาวจบนางกปลอยมอจากไปหลจงหง

แลวปลอยพลงออกจากมอทงสองขาง

"เปดทาง!"

โมอเหรนเอยดวยเสยงแผวเบา หมอกขาวเบองหนาคลายสายน�า

ไหลยอนกลบกระนน หายวบไปในชวพรบตา แลวปรากฏภาพแดนถน

อ�านวยพรขนทนท

เบองหนาเปนพนทโลงกวาง คลายถกพายโหมกระหน�าท�าลาย

เสยราบคาบกระนน บนโคลนสเหลองไมมตนไมหรอสงใดตกแตงหรอ

72

ยอดสตรเปนยากยง 6

ปกคลมอยเลย

ไกลออกไปหนอยเปนเสาหนสตนทหกโคนอยางเหนไดชด เบองหลง

เสาหนมหมอกหนาทบยงกวาเมอคร

ตอนแรกพวกเขายงพอมองผานหมอกนนภายในระยะหนงถงสองหม

ไดอยางเลอนราง แมวาหมอกขาวจะตลบอบอวล แตกลบยงบางเบา ทวา

หมอกขาวดานหลงเสาหนนนกลบเปนหมอกทหนาทบ หากยนแขนเขาไป

กมองไมเหนนวทงหาเปนแน

ภาพเบองหนานคอความวางเปลา

ตรงกลางลานโคลนสเหลองกลบปพรมขนสตวสขาวเกลยงไว

ดานบนพรมมตงขนาดใหญสแดง ขางตงยงมโตะน�าชาสแดงเขมอย

อกตวหนง ซงดไมสอดคลองกนเลย

บรษผหนงกงนงกงนอนอยบนตง เขาสวมอาภรณสแดงปกรปวหค

และปกชายเสอดวยดายสทอง มไขมกหอยประดบไวบนบา สวมเกยว

ทองอราม มเรอนผมสแดงสดใส

หากจะกลาววาบรษทโมอเหรนพบเมอไมกวนกอนเปนบรษผสงางาม

เหนอมนษยแลว ทวาบรษทอยเบองหนาผนกลบเปนบรษรปงามทรงเสนห

อยางสดประมาณ

แมบรษรปงามสองคนนจะสามารถท�าใหดวงตาของสตรเพศ

เปนประกายได หากไมระวงกอาจจะเคลบเคลมหลงใหล ทวาส�าหรบนาง

กยงไมมใครมาเทยบไปหลจงหงทนางรกสดใจได

"คดไมถงวาจะมคนเดนทางมาถงทน แคกระบวนทาเดยวกสามารถ

สลายหมอกควนได แมนางนอย เจาเรมท�าใหขาสนใจเสยแลวส" บรษ

73

อนเชยนอว

ชดแดงอยในทวงทากงนงกงนอน มอเทาคางไว อกมอหนงยกจอกสรา

ดวยสหนาเกยจคราน น�าเสยงคลมเครอ แววตาอนตราตรงนนเหลอบมอง

ไปทางโมอเหรน

โมอเหรนมองเขาดวยแววตาแวววาวอยางอยากรอยากเหน นาง

ตรวจสอบเขาอยางละเอยด มองทงบนลางซายขวา

ทวงทาของโมอเหรนเชนนท�าใหบรษบางคนถงกบหง เขาเกอบจะ

ยนมอออกมาควาตววาทภรรยาของตนเองกลบไป เขาจะสงสอนนาง

ใหหนกวานางควรจะมองใคร!

ทวาเขากลบไดยนโมอเหรนเอยปากวพากษวจารณอยางจรงจง

และเครงขรมขน

"ทามกลางพนทโลงกวางและมหมอกควนตลบอบอวลเชนน ยงม

คนใชทแหงนราวกบเปนหองพเศษในโรงเตยมขนาดใหญ นงดมสรา

หยอกเยาสตรอยบนตง ทานเปนตวแทนของบรษเจาส�าราญอยางแทจรง

ในทสดขากไดเปดหเปดตาสกท"

ครนกลาวจบ นางยงประสานมอท�าความเคารพ แสดงออกวา 'นบถอ'

อยางแทจรง

ครนบรษบางคนไดฟง ใบหนาราวภเขาน�าแขงกเกอบกระตก

นโมอเหรนก�าลงชนชมฝายตรงขามหรอ

ยามทบรษชดแดงไดยน เขากแสดงสหนาเศราโศกเสยใจโดยพลน

"แมนางนอย เจามองไมออกหรอวาขาก�าลงใชสราดบทกข" บรษ

ชดแดงเอยถามอยางเศราสรอย

"ดมสราเพอดบทกข?" โมอเหรนแสดงสหนาฉงนสงสย

74

ยอดสตรเปนยากยง 6

"วนทอากาศดเชนน พนทโลงกวางเชนน ผนดนอดมสมบรณเพยงน

อาหารรสเลศและสราชนดเยยงน สตรงดงามทมองอยางไรกไมเบอ...

มเรองมากมายใหดมด�าและเสพสข แตขากลบไมไดท�าสงเหลานน แลวก

ไมอาจใหผ อนมายลรปโฉมของขาทหลอเหลาผงผายและเปนอสระ

ทจะท�าใหเหลาสตรในใตหลาเคลบเคลมได เชนนแลวขาจะไมทกขใจ

ไดอยางไร" บรษชดแดงเอยอยางเศราโศกเสยใจยงขน

รปโฉมของขาทหลอเหลาผงผายและเปนอสระ? ทจะท�าใหเหลาสตร

ในใตหลาเคลบเคลมได?

จๆ กมค�าวาดอกสยเซยน* ผดขนมาในความคดของโมอเหรน

ซงหมายถงการหลงตวเอง

"ทนไมมประตและไมมโซตรวน แลวกไมมคนขงทานไว ทาน

อยากไปกไปได มอะไรใหเศราใจนกหนาหรอ ดวยพลงแกนแทของทาน

แลว มทใดบางททานจะไปไมได"

บรษชดแดงเหลอบมองนางแวบหนงอยาง 'มเสนหนาหลงใหล'

แววตาเขาทงเศราใจและกลดกลม

"ทานเปนอะไรหรอ" ใบหนาโมอเหรนยนเลกนอย เขาแสดงทาทาง

เศราใจทไมมใครเขาใจไดเดนชดเกนไป

"แมนางนอย เจาเพมเรองเศราใจใหขาอกเรองหนงแลว บนโลกน

ไมมใครเขาใจขาเลย..." บรษชดแดงพลนเปลยนไปนอนคว�าหนาบนตง

ดทาคงจะโศกเศราจรงๆ

โมอเหรนมองบรษชดแดงจนเกอบจะตบโตะดวยความร�าคาญใจ* ดอกสยเซยน หรออกชอหนงคอดอกนารซสซส มาจากชอของหนมรปงามทสดในยคกรกโบราณผหลง ในความงามของตน

75

อนเชยนอว

เลกๆ กอนจะมองไปหลจงหงดวยแววตาทเตมไปดวยค�าถาม แลวเรมใช

วธถายทอดเสยงใหเขาไดยนเพยงคนเดยว

"คนผนเปนนกจอขนแดงตวผจรงๆ หรอ"

"นาจะใช"

"...นกจอขนแดงตวผ...ลวนสตไมสมประกอบเชนนหรอ"

"...คงไมใช"

"น!"

การสนทนาอยางไรสมไรเสยงถกตดตอนโดยพลน บรษผเศราโศก

มองพวกเขาอยางโกรธเคองเลกนอย

โมอเหรนพลนหนหนาไป

"พวกเจาท�าเกนไปแลวนะ!"

"เรองอะไรหรอ" โมอเหรนท�าหนาใสซอ พวกนางไมไดท�าอะไรทงนนนะ!

"ขาทกขใจเชนน พวกเจาไมปลอบใจขากแลวไป แตยงมองกนไป

มองกนมาอยตรงนน สะเทอนใจขาทโดดเดยวเดยวดายยงนก นไมถอวา

ท�าเกนไปหรอไร" ครนบรษชดแดงต�าหนอยางเจบปวดรวดราวจบ เขาก

ยงคงท�าทาทางคลายถกทอดทงกระนนตอพลางเอยพมพ�าวา "พวกมนษย

ชางไมมหวจตหวใจอยางทคาดเอาไวจรงๆ..."

โมอเหรนอบจนค�าพดในทนใด

ดานไปหลจงหงผเปนดงภเขาน�าแขงหมนปไมขยบเขยอนสกนด

"ชางเถอะๆ ขาซงเปนวหคทองใหญใจใหญ* เหนแกทพวกเจา

เดนทางมาทนอยางยากล�าบากแลวยงอยสนทนาเปนเพอนขา ขาจะ

* ทองใหญใจใหญ หมายถงมจตใจกวางขวาง

76

ยอดสตรเปนยากยง 6

ไมโทษพวกเจา พวกเจาไปไดแลว" นกจอขนแดงตวผ พลนโบกมอ

แสดงออกวาไมสงนะ

โมอเหรนกะพรบตาปรบๆ หากนางตดสนใจจะรบมอกบคนหรอ

สตววเศษ...ทสตไมสมประกอบ กตองตอบแทนดวยทาทางเชนเดยวกน

ดงนนนางจงดงแขนเสอของไปหลจงหงดวยสหนาไรเดยงสา

แปลกใจระคนงนงง "จงหง ทานทองใหญหรอไม"

แววตาของไปหลจงหงแฝงรอยยมไว เขามองไปทางบรษชดแดง

อยางจรงจงแวบหนง จากนนคอยตอบนางอยางจรงจง "ไม"

"เขาบอกวาเขาคอวหค แตขาไมเหนปกของเขานะ"

"คงจะซอนเอาไวกระมง"

"แตวาขากไมเหนปากแหลมๆ ของเขาดวยนะ"

"มองดแลวเขากไมมปากแหลมจรงๆ ดวย"

"ดงนนรปรางของเขาในยามนกไมใชวหคสกหนอย" โมอเหรนเอย

อยางเอาจรงเอาจง

"อม ไมใชวหค"

จากนนโมอเหรนกหนไปหาบรษชดแดง ถลงตาใสเขาแลวเอยวา

"ทานเปนคนหลอกลวง!"

"..."

บรษชดแดงคงคดไมถงวาสถานการณจะกลบตาลปตรเชนน เขา

ตกตะลงโดยพลน ทวาพอมาใครครวญหลงจากไดสต ไยเขาจงถกเดกสาว

นางหนงมาลอเลยน ชางนาอบอายขายหนาจรงๆ

ดงนนบรษชดแดงจงตดสนใจแกความเขาใจผดนน

77

อนเชยนอว

"พวกเจาบกมายงทของขา ขากไมไดท�ารายพวกเจา ยงจะปลอย

พวกเจาใหจากไปอยางปลอดภย นขายงไมทองใหญใจใหญอกหรอไร"

"ทองของทานกแบนราบ ไมใหญสกหนอย" โมอเหรนโตกลบทนควน

บรษชดแดงจกจนพดไมออก เขาองงนไปครหนงกอนจะเอยวา

"เจา เจานาจะเขาใจความหมายของขานะ!"

"ทองใหญ ตองมพงปองๆ ถงจะเรยกวาทองใหญ แตทานไมมน"

โมอเหรนกลววาเขาจะไมเขาใจ ยงท�าทาท�าทางแอนทองใหเขาดเปน

การเฉพาะดวย

"..." บรษชดแดงมมปากกระตกแลว

นไมใชความหมายทเขาตองการจะสอนะ!

"กได ขาซงเปนวหคใจกวางมาก เชนนนพวกเจารบไปเสยเถด" เขา

พบวาหากจะเลนค�ากบแมนางนอยตอไปกชางโงเขลายงนก บรษชดแดง

จงไลพวกเขาอยางเดดขาด

"ทานคอวหคหรอ แลวรางวหคของทานงามหรอไม" โมอเหรนเอยถาม

อยางสนอกสนใจ

บรษชดแดงอบจนค�าพดอกครา

รางวหค?

ไยสามพยางคนจงฟงดแปลกๆ

ทวาความใครรของนางท�าใหบรษชดแดงเปลยนสหนาโดยพลน

เขายมใหนางอยางคลมเครอ

"แมนางนอย ถาเจาอยากเหนรางทแทจรงของขาตองเดนเขามาใกล

เขามาใกลอกนด!"

78

ยอดสตรเปนยากยง 6

"เชนนนกชางเถอะ!" โมอเหรนเอยอยางเฉยบขาด

นางไรซงททาอาลยอาวรณ ท�าใหบรษชดแดงตะลงงนไปเลกนอย

ตอมากท�าหนาเศราอกครา

"ตามทขาคดไวจรงๆ บรษอยางขากลมหลงในความรก สตรอยางเจา

กเปลยนใจเรวเสยเหลอเกน เจาไมมความจรงใจ..."

บรษผนสตเลอะเลอนอกแลว

ทวาครงแรกยงถอวาแปลกใหม แตครงทสองนางเรมเคยชนแลว

จงไมประหลาดใจนก

"ดจากความเคยชนททานสามารถลอลวงสตรไดโดยงาย ทาน

ไมใชบรษทลมหลงในความรกหรอก แตทานเปนพวกเจาชประตดน

ตางหากเลา วหคอยางทานมความจรงใจดวยหรอ" โมอเหรนวพากษวจารณ

พลางเทาสะเอว

บรษชดแดงอบจนค�าพดอกครา ทวากลบคอยๆ ปรากฏรอยยม

บนใบหนาเขา

"แมนางนอย เจาชางนาสนใจยงนก"

โมอเหรนเอยงคอเลกนอยกลาววา "นคอค�าชมหรอ"

"แนนอน"

"เชนนนขากขอขอบคณ"

"ดงนนเจากจงอยทนเปนเพอนขาเถด" ครานบรษชดแดงเอยดวย

ความจรงใจ เขาฝกวชามายาวนานและร สกเหนอยหนายกบชวต

แมนางนอยคนนทงเฉลยวฉลาดและนาสนใจ หากมนางอยดวย ชวตเขา

จะตองไมนาเบอแน

79

อนเชยนอว

"ไม" โมอเหรนเอยปฏเสธในคราวเดยว

"เพราะเหตใด"

"ทานไมใชบรษในแบบทขาชอบ"

บรษชดแดงแสดงสหนาฉงน

"ทานลองคดดนะ คนทมเปาหมายตางกนกไมควรทจะวางแผน

รวมกน ยามขาเออนเอย ทานไมฟง ทานและขาเดนบนทางคนละสาย"

จากนนโมอเหรนกชไปทางเสาหนสตนทหกโคน "ขามาทนเพยงเพราะ

อยากจะเขาไปในนน"

"เสยใจดวย เจาเขาไปไมได" บรษชดแดงแสดงความเสยใจอยาง

สดซง

แมนางนอยไมฟงเขาเลย เขาจะใหโอกาสนางอกสกครงหรอจะซดนาง

ใหสลบไปเลยเพอใหนางอยตอ...หรอวาจะก�าจดนางเสย

โมอเหรนยมตาหย "แตขาจะตองเขาไปใหได"

"เชนนนเจากตองแสดงใหขาดวาเจามฝมอเพยงใดกน" บรษชดแดง

ถอนใจ เขาโอดครวญดวยเสยงแผวเบา "ขาซงเปนวหคไมมแมแตเวลาทจะ

เสพสรา การตอสอนปาเถอนไมเหมาะสมกบรปรางงดงามสงาผาเผยของขา

สกนด ไยจงไมมใครเขาใจขานะ"

โมอเหรนรสกอกครงวาบรษผนชางคลายดอกสยเซยนมากจรงๆ

"เชนนกลองอนนกอนแลวกน!"

ครนบรษชดแดงเอยวาจาออกมา แขนเสอเขากสะบดโดยพลน

เงาวหคเลอนรางสแดงสายหนงพงไปยงโมอเหรนในชวพรบตา

"โฮก!" พยคฆขาวนอยอาปากพนลกไฟลกหนงออกมาทนท

80

ยอดสตรเปนยากยง 6

เสยงระเบดดงตม ยามนบนอากาศเหลอเพยงเสยงลกไหมอนแผวเบา

จากนนกมประกายไฟรวงลงสพนดนแลวหายวบไปกบตา

'วหคปะทะลกไฟ' ผลคอเสมอกน ไมมฝายใดชนะ

บรษชดแดงถงกบขมวดคว แลวเคลอนสายตาลงมาดานลาง กเหน

พยคฆขาวนอยขนปกปย

"ราชาสตวเทพพยคฆขาว?!" นกไมถงวาพยคฆขาวยงมชวตอย?!

บรษชดแดงมองไปทางโมอเหรนโดยพลน "ดทาขาคงดแคลนเจา

เกนไป"

ตอมาบรษชดแดงกหนไปหาพยคฆขาวนอย คลายจะสงสอนเดกนอย

ทไมเชอฟง "เจาเกดเปนราชาสตวเทพ ตองมศกดศรของความเปน

ราชาสตวเทพดวย เจามาชวยเหลอมนษยเชนนไดอยางไรกน"

"โฮกๆๆ อเหรนเปนสหายของขา นางชวยชวตทานแม การชวยเหลอ

สหายเปนสงทสมควรกระท�า"

"แมจะเปนเชนน แตเจาไมกลววานางจะท�ารายเจาหรอ"

"โฮก! อเหรนไมมทางท�าเชนนนแนนอน"

"มนษยไวใจไมได"

"โฮก! ขาไมสนใจหรอก ขาชอบอเหรน"

พยคฆขาวนอยไมมความรสกและความคดทวกไปวนมา มนรเพยงวา

โมอเหรนเปนคนชวยชวตทานแม อกทงนางเปนคนพามนออกจาก

หบเขา ดแลมนมาตลอดทาง เลนกบมน ท�าอาหารใหมนกน คอยระวง

ความปลอดภยใหมน นางไมเคยมเจตนารายตอมน แลวกไมเคยเอยวา

จะท�าพนธสญญากบมนดวย นางไมเหมอนมนษยละโมบททานแม

81

อนเชยนอว

เคยพดถงแมแตนอย!

ทานแมกไวใจโมอเหรน มเชนนนคงไมมอบมนใหกบนาง

โมอเหรนเปนคนด เขาตางหากทเอาแตเอะอะดาทอวามนษยเลว

บรษชดแดงเขาใจในสหนาของพยคฆขาวนอย เขาอยากเปนลมไป

ตรงนนเสยจรง

พยคฆขาวเปนราชาสตวเทพนะ!

นกไมถงวาพยคฆขาวจะโงเงาเชนน เขารสกขายหนาแทนเหลอเกน

ทราชาสตวเทพทมสายเลอดสงสงอยางพยคฆขาวจะตกเปนเครองมอ

ใหมนษยหลอกใชเชนน

บรษชดแดงหนไปทางโมอเหรนทนท "เจาจะใชมนมาสกบขา?"

ประโยคนไมใชการลอเลนแนนอน น�าเสยงของบรษชดแดงในยามน

แฝงไปดวยไอสงหาร

บรษชดแดงไมมทางอนญาตใหมนษยหลอกใชราชาสตวเทพ

มาประมอกบตนเองหรอก ถาเขาไดพบมนษยทหลอกใชราชาสตวเทพ

เขาจะฆาทงทงสตวและมนษยทวานนพรอมกนเลย

"เซน เดกด" โมอเหรนยอตวลง ปลอบโยนพยคฆขาวนอย จากนน

ยนขนเผชญหนากบเขา

"แมขาอายยงนอย แตขากไมรงแกสตววเศษทกตวสงเดช ขาจะตอง

เขาไปในนนใหได หากทานมฝมอขวางขาไวได ถงจะนบวาทานชนะ แต

หากขวางขาไวไมได ทานกไมสามารถหามอะไรพวกขาไดอก"

"ได" บรษชดแดงเหนดวยทนท ทวา... "ถาเจาแพ เจาจะท�าเชนไร"

"หากขาแพ ขาจะมอบสราไหนใหทาน แลวพวกเรากจะจากไปทนท"

82

ยอดสตรเปนยากยง 6

ครนโมอเหรนพลกฝามอ ไหสราไหหนงหนกราวหนงชงกปรากฏขน

บนมอนาง นางเปดฝาออกเลกนอย ความหอมหวนของสราโชยพดมา

แววตาบรษชดแดงเปนประกายโดยพลน เขาดมสหนามนเมา

โมอเหรนคอยปดฝาลงอกครง ครนนางนกถง ไหสรากหายวบไป

ส�าหรบการหมกสรา แมนางยงคงอยในชวงเรยนร ทวาสราไหน

นางรวมเอาสมนไพรและสงวเศษมากมายทมประโยชนตอสตววเศษ

มาหมกไวรวมกน ซงจะมสวนชวยในการฝกวชาและเพมพลงแกนแท

อยางมาก

"ตกลงตามน!" บรษชดแดงเหนดวยทนท

"เชนนนขาเรมเลยนะ" ครนโมอเหรนเอยค�าออกไป เงารางของนาง

กหายวบทนใด

แมนางนอยวองไวยงนก!

บรษชดแดงขยบไปขวางโมอเหรนไวโดยพลน ขณะเดยวกน

ทงสองคนกหยงเชงกนดวยกระบวนทาแรก

เพยงกระบวนทาเดยว โมอเหรนกหายตวไปอก

บรษชดแดงกเคลอนทโดยพลน และขวางโมอเหรนไวอกครา

ท�าเชนนตอเนองกนไปหลายครง เงารางของทงสองคนไขวกนไป

ไขวกนมา เดยวผลบเดยวโผล แลวยงนานยงเรวขน พวกเขาแลกเปลยน

กระบวนทากนหลายสบครง

บรษชดแดงลอบตนตระหนกในใจ

แมเขาจะขวางแมนางนอยไวไดทกครง ทวาเพอใหนางขามไปไมได

เขากลบใชพรสวรรคของตนเองโดยไมรตว

83

อนเชยนอว

สตววเศษประเภทวหคมพรสวรรคในการเคลอนทไดอยางรวดเรว

อยแลว ทวาดวงตาเขามความเฉยบคมยงกวา เพราะถายทอดกนมา

ทางสายเลอด

แมนางนอยผนเปนมนษยจรงๆ หรอ

ดวยระดบการฝกวชาของบรษชดแดง กอปรกบพรสวรรคเหนอคน

เขาตองมองออกอยางแนนอนวาแมนางนอยทอยเบองหนาเขาอาย

ราวสบหาสบหกป อาภรณทสวมอยกไมธรรมดา

มนษยทสามารถหลอมประดษฐ 'ชดปกสวรรค' จนมคณภาพระดบน

ได พลงแกนแทของชางหลอมผนสมควรไดรบการยกยองจรงๆ

นางอายยงนอย ยงมพรสวรรคและพลงทแกรงกลาเพยงน ภมหลง

ตองไมธรรมดาแน จงกลาวไดวานางเปนยอดฝมออยางแทจรง

นาเสยดายทแมนางนอยไมใช 'สตววเศษ'! เขาอยากจะรกบปผา

ถนอมหยก* สกหนอย อยากจะยอมใหนางบาง แตกท�าไมได ในเมอ

เขามลกพคอยคมอย

เฮอ...สตววเศษหนอสตววเศษ

อยางไรเสยภารกจทลกพก�าชบไว เขาจะตองท�าใหส�าเรจดวย

พลงทงหมดทม!

แมนางนอย ถงขาจะชนชมเจาเพยงใด รสกวาเจานาสนใจเพยงไร

แตขากยอมใหไมได

ขาขออภยดวยจรงๆ...

หลงจากทบรษชดแดงขวางโมอเหรนไดอกครง ขณะทเขาสะบด

* รกบปผาถนอมหยก เปนส�านวน หมายถงบรษทรกทะนถนอมคอยเอาอกเอาใจอสตร

84

ยอดสตรเปนยากยง 6

แขนเสอ พลงความรอนสายหนงกรวมเขากบกระบวนทาทมอทงสอง

ซดไปทางโมอเหรน

โมอเหรนตองเอยงตวหลบ แลวยงถอยหลงไปสองกาว นาง

ใชวชาเคลอนกายยายเงา

ขณะทโมอเหรนหลบไปหลกมา นางกพบชองโหว ครนนางหมนกายไป

กรบวงไปทนท...

"โอย!"

บรษชดแดงพบชองโหวของตนเองเชนกน พลงความรอนสายหนง

ปลอยออกจากฝามอ ซดไปทางโมอเหรนอยางรวดเรว

ฟว!

แสงสเงนสวางวาบ

หมะแดงทเอวของโมอเหรนเคลอนออกจากฝกโดยพลน ขณะท

พลงกระบตดผานพลงความรอน เงารางสมวงออนกแฉลบกายอยางรวดเรว

เพยงชวประเดยวตวนางกยนอยดานหนาเสาหนสตนทหกโคน นาง

หนกลบมาพรอมรอยยมเตมเปยม

"ขาชนะแลว!"

(ตดตามอานตอไดในฉบบเตม)

top related