barts crash

Download Barts Crash

Post on 25-Sep-2015

215 views

Category:

Documents

0 download

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Een mooie dag eindigde met een gigantische klap. Mijn vriend liep tijdens een rally hersenletsel op. De daarop volgende maanden hield ik een blog bij. Die blogs heb ik gebundeld in dit document.

TRANSCRIPT

  • Een stralende dag eindigde met een gigantische klap. Wat we toen nog niet wisten, was dat ons leven nooit meer hetzelfde zou worden Op 23 mei 2009 kreeg mijn vriend Bart een ongeluk en liep daarbij hersenletsel op. Bart deed mee aan een rally in Belgi en crashte zijwaarts tegen een boom. Na een aantal onzekere uren was duidelijk dat hij hersenletsel had opgelopen. Twee weken coma en zeven weken in ziekenhuizen in Belgi en Nederland volgden. Daarna ging hij revalideren. Gedurende de eerste periode hield ik, Annemieke, een online dagboek bij om familie en vrienden op de hoogte te houden. De blogs die ik schreef heb ik in dit document verzameld. Hopelijk kunnen wij hiermee lotgenoten helpen en hulpverleners en artsen een inkijkje van de andere kant geven. Ik wil Barts familie, mijn familie en een aantal vrienden bedanken voor de steun. Toen, maar vooral nu. Want hersenletsel gaat nooit over. Hersenletsel heb je niet alleen, dat heb je samen. De dag van het ongeluk, zaterdag 23 mei. Een terugblik Het was een zonnige dag in mei. Samen met wat vrienden stond ik om een uur of acht s avonds bij de twaalfde en laatste klassementsproef van een rally in Belgi te kijken. Mijn Bart deed mee als navigator van Ren in een snelle world rally car en zou elk moment kunnen passeren. Nadat de eerste deelnemers langs waren gekomen, werd ik gebeld door een vriendin. Ze viel met de deur in huis en vroeg: Hoe is het met Bart? Prima, het gaat goed. Hij kan elk moment langs komen. Stilte. Eh. Miek, ik hoorde dat hij heel hard gecrasht is en dat hij er erg slecht aan toe is. Vandaar mijn telefoontje. Nuchter als ik ben, zei ik dat ik dan wel gebeld zou zijn door het team of door Bart zelf. Over het algemeen is het zo dat als iemand aan de ene kant van het serviceterrein zijn teen stoot, aan de andere kant van de service het verhaal gaat dat hij zijn teen kwijt is. We bleven dus gewoon staan kijken tot ik meer zou horen van het team. Waarschijnlijk een loos gerucht. Een collega-navigator stond bij ons en hield via zijn telefoon de live tijden bij: Annemieke, er komen inderdaad geen tijden meer door van proef elf. Om meer duidelijkheid te krijgen belde ik de teammanager. Hij zei: Bart heeft inderdaad een ongeluk gehad, maar wij weten verder ook nog niets. We wilden je pas bellen als we concrete informatie hebben. Ik: Ok. En nu? John [bevriend teamlid dat na Ren en Bart startte] is nu bij hem. Bel hem maar. Dus belde ik John. Hij was inderdaad met zijn navigator Henk-Jan achter Ren en Bart gestopt en was bij ze, bij de auto. John vertelde dat het voor hem ook niet duidelijk was wat er met Bart aan de hand was. Hij vertelde wel meer over de aanleiding. Degene die voor Bart was gestart, had een lekke band. De proef liep over gravel en ze wierpen veel stof op. Doordat het niet waaide was het net of Ren en Bart door dichte mist reden. Toen John en Henk-Jan bij hun kwamen hebben ze hun eigen auto gekeerd en groot licht aangezet, om volgende deelnemers te waarschuwen. John: Hij heeft in ieder geval last van zijn schouder, geloof ik. Ze halen hem nu uit de auto, als ik weet naar welk ziekenhuis hij wordt gebracht, bel ik je. Even later belde de teammanager om te vertellen waar Bart precies gecrasht was, zodat ik naar hem toe kon gaan. Omdat ik ook niet als een kip zonder kop rond wilde rennen, belde ik John om te vragen of ik inderdaad die kant op kon komen. John: Nee, blijf daar maar. Anders wordt hij misschien net weggebracht terwijl jij nog onderweg hier naartoe bent. Ik bel je zodra hij in de ambulance zit en vertrekt. Uiteindelijk belde John weer: Ren wordt nu naar het ziekenhuis in Maaseik gebracht, ik ga met Ren mee in de ambulance. Henk-Jan blijft bij Bart. Ga jij ook maar vast naar Maaseik. Ik vroeg Timo (onder andere met hem en zijn vriendin stond ik te kijken) of hij mij naar mijn auto in Bocholt wilde brengen, dan kon ik zelf naar Maaseik rijden en konden zij naar huis gaan. De wedstrijd

  • was immers bijna afgelopen. Timo wilde daar niets van weten en bood aan met mij mee te gaan naar het ziekenhuis. In ieder geval tot ik meer zou weten. In Maaseik aangekomen, kwam Ren na een minuut of tien binnen. Daar constateerden ze dat hij een zware kneuzing bij zijn longen en een hersenschudding had en dat er een splintertje van zijn knieschijf was geschoten. 's Nachts hebben ze hem naar Hengelo gebracht en zondagochtend was hij alweer thuis. Na 20 minuten kregen wij te horen dat Bart in plaats van naar Maaseik, naar Genk werd gebracht. Dus hup in de auto, richting Genk, een afstand van 30 kilometer. Halverwege werden we gebeld dat hij toch naar Maaseik zou gaan. Dus Timo keerde weer om. Bijna in Maaseik gekomen, werden we gebeld dat we toch naar Genk moesten. Lekker, hoe de spanning dan op wordt gebouwd. Terwijl het door mij heen bleef schieten dat het toch wel vreemd was dat Bart met een lichte verwonding naar een groter ziekenhuis, dat in Genk in plaats van Maaseik, werd gebracht. Uiteindelijk kwamen we tegelijk met Barts ambulance om 21.47 uur in Genk aan. Ik zag hem op de brancard binnenkomen en wilde natuurlijk meteen naar hem toe. Nee, mevrouw. U moet hem eerst inschrijven, aldus de receptioniste. Toen ik klaar was met het doorgeven van Barts gegevens, was hij weg. Er komt vanzelf iemand bij u, ga maar in de wachtkamer zitten. Vervolgens installeerden we ons in de wachtruimte. Na iets van anderhalf uur kwam er eindelijk een verpleegkundige bij ons: Goed nieuws. Mooi, ik kan hem mee naar huis nemen? Eh, nee. Het goede nieuws is dat hij zijn benen heeft bewogen. Wat?? Ze wist zich ook geen raad met de situatie en zei dat ze eerst een CT-scan zouden maken, daarna zou er een dokter bij me komen om meer te vertellen. Tegen middernacht kwam eindelijk de dokter. In de rallyauto hadden ze Bart kunstmatig in slaap gebracht omdat het niet goed leek te zijn in zijn hoofd. Vervolgens hebben ze een CT-scan gemaakt. Ze zagen kleine puntbloedinkjes in zijn hoofd en een gebroken sleutelbeen. We installeren hem nu op Intensieve Zorgen, daarna laten we hem bijkomen, en dan mag je bij hem, aldus de dokter. Natuurlijk wilde ik weten waar ik aan toe was en wanneer hij dacht dat we naar Nederland konden gaan. Morgen maken we een nieuwe scan. Als die onveranderd is, is dat een goed teken en kun je ervan uitgaan dat jullie woensdag weer naar huis kunnen. Om half een s nachts mocht ik eindelijk naar hem toe. Hij was helemaal niet wakker! Hij lag er natuurlijk vreselijk bij, rondom aan de slangen en apparatuur en zo stil. Ik heb vijf minuten naar hem gekeken, tegen hem gepraat, hem gekust en ben toen weer naar de anderen gegaan. Zij hebben mij vervolgens naar Bocholt gebracht. Toen ik tegen twee uur s nachts eindelijk bij het hotel aankwam, zat Barts team met alle teamleden buiten op mij te wachten. Zo kon ik nog even mijn ei kwijt voordat ik ging slapen. Dat was fijn, hoewel het nog steeds niet duidelijk was wat er aan de hand was.

  • Zondag 24 mei Na een vreemde nacht belde ik eerst naar het ziekenhuis met de vraag of Bart alweer praatjes kreeg. De verpleegkundige zei dat ze hadden besloten hem te laten slapen tot de tweede scan gemaakt was die dag. Ook vertelde ze dat ik pas om 13.00 uur een half uurtje bij hem mocht zijn. Oh, dat was een domper. Het hele team was s morgens vroeg al vertrokken, alleen John was gebleven. Hij bleef bij mij tot mijn vader er was. Mijn ouders wonen in Drenthe, maar toevallig waren ze nu bij familie in Deurne. Hij was er dan ook snel. Toen ik om 13.00 uur met mijn vader in het ziekenhuis kwam, was de scan al gemaakt. Die was onveranderd. Goed nieuws dus, concludeerde ik naar aanleiding van de opmerking van de arts de avond ervoor. Nou, was het antwoord, eerst maar eens zien f hij wakker wordt en hoe hij wakker wordt. Zo bizar hoe je heen en weer wordt geschud door veronderstellingen of uitspraken die worden gedaan. Zo moeilijk om je dan aan iets vast te houden! In ieder geval hebben ze geprobeerd Bart bij te brengen door zijn 'slaapmedicatie' langzaam af te bouwen. Hij reageerde echter niet naar wens: ze kregen geen contact, maar zijn bloeddruk liep wel enorm op. Vervolgens hebben ze hem op andere slaapmedicatie gezet, in de hoop dat hij daar beter op reageert als het afgebouwd wordt. Daar beginnen ze vanavond mee. Rare naam hoor, slaapmedicatie. Maandag 25 mei Toen ik vandaag om 13.00 uur in het ziekenhuis kwam, vertelde de verpleging dat ze toch liever een dag wachten met het afbouwen van de medicatie. Zodat Barts hoofd een dag extra rust heeft. Dus morgen beginnen ze met afbouwen, als het goed is zou hij morgenavond wakker moeten worden. Alweer iets dat anders loopt dan eerder werd gezegd. Afgelopen nacht heb ik een hotel in Genk geboekt, vlakbij het ziekenhuis. Vanavond slaap ik bij mijn moeder, die woont in Maastricht. Een kilometer of dertig van Genk! Geluk bij een ongeluk. Op dit moment kunnen we blijkbaar niet meer doen dan hopen dat Bart wakker wordt, en vervolgens duimen dat het dan goed met hem is. Daar is nu nog niets zinnigs over te zeggen. Hopelijk help ik met mijn blogjes, die ik vanaf vandaag online zet, alle wilde verhalen die op internet rondgaan een beetje de wereld uit. Want ik krijg sms'jes varirend van 'fijn dat hij weer thuis is' tot 'wat erg dat hij in coma ligt'. Nogmaals dank voor alle steun. Liefs Annemiek

  • Woensdag 27 mei Veel dank voor alle lieve sms'jes et cetera. Het is ondoenlijk iedereen te beantwoorden, maar ik neem aan dat jullie daar begrip voor hebben. Tussen de bezoekhalfuurtjes door (13.15-13.45 uur en 19.00 - 19.30 uur) staat de telefoon werkelijk geen 5 minuten stil. Dat is echt hartverwarmend, maar als het niet goed gaat met Bart is het af en toe ook erg moeilijk. Ik ga ervan uit dat jullie er begrip voor hebben als ik een keer niet reageer of niet opneem. Ik ben hard op zoek naar rustmomenten. Maar ik waardeer het enorm! Even een korte update over Barts toestand. Na wat complicatie